
از دور که به خودم نگاه میکنم، انگار وارد ذهنم میشم. یک عالمه تب نیمهباز توی سرم دارن رژه میرن. هر کدوم برای خودشون سازی میزنن. یکی حس مسئولیت رو توی وجودم قلقلک میده، یکی اضطراب رو، یکی ذوق و خوشی رو، یکی آینده رو. هر کدوم برای خودشون آدمی شدن؛ میزنن، میرقصن، حرف میزنن، و منِ بینوا فقط تماشاگرشونم.
همیشه منتظرم ببینم کی قراره راهی خونهشون بشن و منو تنها بذارن. شاید هم نرن، فقط جاشون رو بدن به فکرهای بعدی. هر چی هست، امیدوارم مهمونهای بعدی، مهمونهای خوبی باشن.
بعضی وقتها حس میکنم افسار مغزم دست اوناست. انگار بیشتر اونا صاحبخونهان تا من. من فقط مستأجر این ذهن شلوغم.
حسم نسبت به بعضی از این فکرها، دقیقاً مثل پشههاییه که ظهر، وقتی تازه خوابت برده، کنار بینیت ویز ویز میکنن. نه میذارن بخوابی، نه میذارن بیدار باشی. فقط اعصابت رو ذرهذره میخورن.
تو تمام این مدت، نوشتن برای من یه جور نجات موقت بود. ردیف کردن هزار تا کلمه کنار هم، باعث میشد اون فکرها رو از توی مغزم بیارم روی صفحهی لپتاپ. شاید برای چند ساعت اینجا جا خوش کنن و بذارن من از اون دنیایی که دستم بهش نمیرسه، برگردم به موقعیت الانم.
هر روز هجوم فکرها بیشتر میشد. تا تیک یکی رو نمیزدم، بعدی از راه میرسید. ذهنم شبیه خونهای شده بود که درش همیشه بازه؛ هر کسی دلش بخواد میاد، میره، میشینه، حرف میزنه و انگار هیچ قصدی هم برای رفتن نداره.
اگه یه روز ازم بپرسن مرداد و شهریور چطور گذشت، احتمالاً میگم: «بیشترش صرف فکر کردن شد.» صرف کلنجار رفتن با رژهی حرفها و واژهها توی مغزم. بعضی روزها فقط دلم میخواست خودم رو به خواب بزنم، نه از روی تنبلی، از روی خستگی. چون احساس میکردم کاری از دستم برنمیاد.
نمیدونم همهی آدمهایی که این مسیر رو رفتن، منو درک میکنن یا نه. ولی من از زندگی چی میخوام؟ جز آرامش؟ جز ساختن یه زندگی خوب؟
فقط یه سؤال همیشه توی ذهنم میچرخه: خوب یعنی چی؟ خوب از نگاه دیگران یا از نگاه خودم؟ از نگاه آدمهایی که توی لحظهلحظهی زندگی من نیستن، اما گاهی صدای قضاوتشون از صدای خودم بلندتره؟
راستش، تا حد زیادی حرف دیگران رو از زندگیم بیرون کردم. به خودم زمان دادم. اما این ماههای آخر یه فشار عجیبی بهم میارن. دلم میخواد زودتر زندگی خودم رو تشکیل بدم. دلم میخواد با عشق، زندگیمون رو از صفر بسازیم. یه خونه که بوی خودمون رو بده، نه بوی توقعهای دیگران.
شاید بخش بزرگی از این رژههای ذهنی، از ترس عقب افتادن نباشه؛ از عجله برای رسیدن به آرامش باشه.
و شاید یه روز، وقتی همهی این تبهای نیمهباز بسته بشن، بفهمم آرامش جایی نبود که باید بهش میرسیدم؛ چیزی بود که باید ذرهذره میساختم.