امروز به سختی از خواب بیدار شدم. راهی سنگکی شدم، اما هنوز پخت نان شروع نشده بود. حدود نیم ساعت منتظر ماندم. سه تا سنگک و چند تا تخممرغ خریدم و برگشتم خانه.
بعد از پنجاه روز کار در خانه، دیگر دلم نمیخواست کار کنم. شاید چون مادرم بالاخره روی پاهای خودش ایستاده بود، ذهنم بهانهای برای استراحت پیدا کرده بود. شاید هم چیزی که اسمش را تنبلی گذاشته بودم، در واقع خستگی انباشته بود.
هنوز خبری از مادر و پدر همسرم نشده. راهی کربلا هستند. روز اول تماس گرفتند، اما بعد از آن دیگر خبری نشد. گاهی ذهنم بیاجازه سناریو میسازد؛ نکند در آن شلوغی مادر همسرم پدر همسرم را گم کرده باشد. میدانم احتمالاً این فقط نگرانی است، اما بعضی فکرها بلدند بیدعوت وارد ذهن شوند.
امروز یک روز معمولی بود، از همان روزهایی که هیچ اتفاق خاصی نمیافتد، اما خودت از درون شبیه آدم همیشگی نیستی.
آنقدر در اکسپلور بالا و پایین رفتم که حالم بد شد. چشمهایم سنگین شده بود. انگار مغزم دیگر توان گرفتن هیچ تصویر و هیچ صدایی را نداشت.
سیبزمینیها را خرد کردم و گذاشتم آبشان برود تا بعد سرخشان کنم، اما اگر کسی میگفت لازم نیست، با جان و دل از همان کار هم فرار میکردم.
امروز تکتک کارها برایم سنگین بود.
سکوت عمیقی توی وجودم جریان داشت. نه غم پررنگی بود، نه اشک، نه حتی خشم؛ فقط یک کرختی آرام که دور همه چیز پیچیده بود.
خودم را در آینه نگاه کردم. یک دختر معمولی بودم. نه قهرمان، نه شکستخورده؛ فقط دختری که دلش میخواست دراز بکشد و کسی کاری به حالش نداشته باشد.
اما زمان، زمان استراحت نبود.
بخشی از نگرانیهایم را با مادرم در میان گذاشتم. حس کردم با شنیدن حرفهایم، او آشفتهتر شد. بعضی وقتها آدم برای سبک شدن حرف میزند، اما ناخواسته بخشی از بارش را روی شانههای کسی میگذارد که خودش هم خسته است.
دو سه روز است که اینطور شدهام. شاید علائم قبل از پریود باشد. شاید هم بدنم تازه دارد خستگی این چند هفته را نشان میدهد. گاهی آدم آنقدر میدود که فرصت خسته شدن ندارد؛ بعد وقتی کمی اوضاع آرام میشود، تازه میفهمد چقدر از درون فرسوده شده است.
یوقتا عین فرفره کار میکنی، از صبح تا شب میدوی، برنامه میریزی، ظرف میشویی، غذا درست میکنی، خرید میکنی، درس میخوانی و فکر میکنی این ریتم همیشه ادامه دارد.
یوقتا هم زندگی زورش بیشتر است و تو را زمین میزند.
شاید این روزها قرار نیست با زندگی بجنگم. شاید فقط باید بپذیرم که آدم همیشه با یک سطح انرژی زندگی نمیکند.
و شاید چیزی که امروز اسمش را تنبلی گذاشتهام، فقط نیاز به کمی مهربانی با خودم باشد.