دیشب، سکوت عجیبی در وجودم نشسته بود.
چشمهایم از گریه میسوخت و از پشت پنجره، صدای عروسی همسایه میآمد؛ صدای شادی، درست در شبی که سهم من از دنیا فقط سکوت بود و یک آه عمیق.
درونم پر بود از حرفهایی که مدتها بود نگفته بودم؛
حرفهایی که آرامآرام در وجودم فاسد میشدند و هر بار که سکوت میکردم، واژهای دیگر رویشان تلنبار میشد.
گذشته در سرم، مثل یک فیلم تکراری، دوباره و دوباره پخش میشد.
همهی صحنهها آشنا بودند؛ آدمها، صداها، نگاهها و حتی سکوتها را از بر بودم.
اما عجیب این بود که هر بار، از دل همان سکانسهای تکراری، چیز تازهای یاد میگرفتم.
انگار گذشته هیچوقت واقعاً تکراری نبود؛
این من بودم که هر بار با چشمهای تازهتری به آن نگاه میکردم.
هر بار گوشهای را میدیدم که پیشتر ندیده بودم،
حرفی را میفهمیدم که آن روزها نفهمیده بودم،
و معنای سکوتی را کشف میکردم که سالها از کنارش گذشته بودم.
در وجودم حس متناقضی را حس میکردم،
اما واژهای برای این روزهایم پیدا نمیکردم.
نه غم، نه خشم، نه دلتنگی، نه حتی خستگی…
همهشان گوشهای از احساسم بودند، اما هیچکدام تمام من نبودند.
سهمم فقط آهی عمیق بود؛
آهی که از جایی دور درونم میآمد و پیش از آنکه به زبان تبدیل شود، دوباره در سینهام گم میشد.
حسم را پنهان کردم،
ناراحتیام را برداشتم و گذاشتم گوشهای از دلم؛
همانجایی که مدتهاست پر از حرفهای نگفته است.
شاید برای همین است که این روزها، گاهی خودم هم نمیدانم دقیقاً چه چیزی آزارم میدهد.
فقط میدانم چیزی در من سنگین شده؛
چیزی میان بغض و سکوت،
میان خواستن و نخواستن،
میان ماندن و رفتن…
و شاید بعضی خاطرهها برای فراموش شدن برنمیگردند؛
برمیگردند تا چیزی را که آن روز نفهمیدیم، امروز به ما یاد بدهند.
من هنوز دنبال واژهای میگردم
که بتواند تمام این روزها را در خودش جا بدهد؛
واژهای برای تمام حرفهایی که نگفتم،
تمام بغضهایی که فرو دادم،
و تمام چیزهایی که در سکوت، گوشهای از دلم پنهان کردم.