توی این هفته قرار بود مبل و فرش رو تحویل بدن و جهیزیه و وسایلی که با شور و ذوق خریده بودم، راهی خونه‌ی جدید می‌شدن.
لحظه‌شماری می‌کنم که فرش رو بندازم توی خونه، وسیله‌ها رو بچینیم و بالاخره خونه‌ای رو که این‌همه توی ذهنم چیدم، از نزدیک ببینم.
چقدر توی ذهنم این خونه رو چیدم و براش ذوق کردم.
هر وسیله‌ای که خریدم، باهاش ذوق کردم و خدا رو شکر کردم. برای تک‌تک‌شون هزار بار توی ذهنم جای درست کردم و تصور کردم وقتی همه‌چیز سر جاش قرار بگیره، چه شکلی میشه.
توی این هفته اعضای نزدیکم هم توی تدارک عروسی‌ان و دارن به خودشون می‌رسن.
امان از این خانما که انقدر به قروفرشون می‌رسن! 😂
کارت قراره یکشنبه چاپ شه.
هزار تا کار دیگه هم هست که پشت سر هم و ردیفی قراره انجام بشن.
توی عمرم ماهی به این پرمشغله‌گی ندیده بودم.
اما وسط همه‌ی این بدوبدوها، مامان هنوز گاهی می‌زنه زیر گریه.
با همه‌ی دلتنگی‌هاش، تمام تلاشش رو می‌کنه که همه‌چیز توی قشنگ‌ترین حالت خودش انجام بشه.
گاهی به این فکر می‌کنم که اگر من برم، شاید به اندازه‌ی مامان دلم تنگ نشه.
شاید من وسط هیجان خونه‌ی جدید، چیدن وسایل و شروع زندگی، بیشتر حواسم به روزهای جدیدم باشه و مامان بمونه با جای خالی من و خاطراتی که توی این خونه داره.
بهش گفتم: «مامان، میشه گریه نکنی؟ چون اینطوری من عذاب وجدان می‌گیرم و نمی‌تونم خوشحال باشم.»
اما مامان بهم گفت:
«حتی اگر من گریه کردم و دلم برات تنگ شد، تو باید خوب زندگی کنی. چون وقتی بفهمم توی زندگیت مشکلی داری، من ناراحت می‌شم.»
و نمی‌دونم چرا همین جمله‌اش بیشتر از هر چیزی دلم رو گرفت.
چند روز بود نمی‌تونستم گریه کنم. حتی توی دلم می‌گفتم: «چقدر عجیبه... چرا من گریه نمی‌کنم؟»
اما الان بغضم ترکید.
برای روزهایی که دیگه توی این خونه نیستم.
برای صبح‌هایی که صدای مامان رو می‌شنوم و می‌دونم یک روز دیگه قرار نیست مثل قبل از همین خونه صدایش را بشنوم.
برای گوشه‌گوشه‌ی این خونه که سال‌ها باهاش زندگی کردم.
برای روزهایی که شاید دلم بخواد فقط برگردم و چند دقیقه مثل قبل، دخترِ همین خونه باشم.
چند روز دیگه قرار نیست فقط وسایلم رو از این خونه ببرم؛
یه تکه از زندگی‌ام هم قراره از اینجا جدا بشه.
این دوران، سختِ شیرینِ پر از دلتنگی و بدوبدوئه؛
دورانی که انگار همه‌ی حس‌ها با هم قرار گذاشتن و لحظه‌ای هجوم میارن سمتم.
یک لحظه از ذوق خونه‌ی جدید و چیدن وسایلم لبخند می‌زنم،
لحظه‌ی بعد دلم برای همین خونه و مامان و روزهایی که دیگه اینجا نیستم می‌گیره.
یک لحظه برای عروسی لحظه‌شماری می‌کنم،
یک لحظه دلم می‌خواد زمان کمی آروم‌تر بگذره.
انگار توی این روزها، شادی و دلتنگی دست همدیگه رو گرفتن و با هم میان سراغم.
شاید عروس شدن همین باشه؛
اینکه برای چیزی که همیشه آرزوش رو داشتی، باید از چیزی که همیشه داشتی، کمی دل بکنی.
و من حالا وسط این همه شلوغی، ذوق، خستگی و دلتنگی، فقط امیدوارم روزی که از این خونه می‌رم، آن‌قدر خوب زندگی کنم که مامان هر وقت دلش برایم تنگ شد، با خودش بگه:
«دخترم رفت، اما خوشبخت شد.» 🤍
