ته دلم یه غمی قایم شده بود. هرچی باهاش حرف زدم، نیومد بیرون. یه گوشه کز کرده بود، نمیدونم از چی و از کی دلخور بود.
رو کردم بهش گفتم: «یه کیلو شیرینی بگیر با خودت، آشتی کن!»
چشاشو یوری کرد و محل نذاشت. 😅
از همون اولش بلد نبودم یکیو آروم کنم.
رفتم پیشش نشستم، گفتم شاید بفهمم دردش چیه. ولی بدون اینکه حتی یه نگاه بهم بندازه، زانوی غم بغل گرفته بود. منم حرفی برای گفتن نداشتم. نمیدونستم اصلاً باید از کجا شروع کنم.
فقط زل زدم به چشماش؛ یه جوری که بفهمه بدون اینکه چیزی بگه، دردشو میفهمم.
سنگینی غمش کمکم به سنگینی فضا تبدیل شد. نفس کم میآوردم، قلبم فشرده میشد. هی خواستم بهش بگم: «بابا بس کن دیگه، دست بردار…»
ولی بعد با خودم گفتم خب این حرف چه دردی رو دوا میکنه؟ مگه غم با دستور من میره؟
نزدیکش شدم، دستمو انداختم دور گردنش.
با هم به یه نقطه خیره شدیم. نه من حرفی میزدم، نه اون.
با خودم گفتم اگه زبون باز کنه، اولین کلمهای که میگه چیه؟
انگار اصلاً دلش نمیخواست حرف بزنه. غمشو توی چشماش میدیدم.
با خودم فکر کردم چقدر توی این دنیا حرف هست که هیچوقت گفته نمیشه… حرفایی که توی گلومون میمونن، اونقدر میمونن تا تاریخ انقضاشون میگذره.
حرفایی که شاید اگه همون موقع گفته میشدن، خیلی چیزا فرق میکرد؛ ولی وقتی سالها میگذره، دیگه نه گفتنشون چیزی رو عوض میکنه، نه نگفتنشون.
شاید غم منم یکی از همون حرفای نگفته بود.
یه حرفی که اونقدر توی دلم مونده بود که حتی خودش هم یادش رفته بود از چی دلگیره.
این بار دیگه نخواستم مجبورش کنم حرف بزنه. فقط کنارش موندم.
شاید بعضی غما قرار نیست با نصیحت و راهحل از بین برن؛ فقط دلشون میخواد یکی پیداشون کنه و یه مدت کنارشون بشینه.
حالا یه سؤال ازتون دارم…
تا حالا شده یه حرفی توی گلوتون بمونه و هیچوقت نتونید بگیدش؟
یه حرفی که شاید هنوزم یه گوشهی دلتون مونده…
اگه دوست داشتید، همینجا بنویسیدش.
بیاسم، بیقضاوت.
شاید گفتنش، حتی همینجا، یه کم از سنگینیش کم کنه. 🤍