هنوز بعد از پنجاه روز، ذهنم، جسمم و روحم آماده نبودند.
هنوز نتوانسته بودم به قولی که به خودم داده بودم عمل کنم. هنوز فاطمه، بین «فاطمهی خانهدار» و «فاطمهای که باید خودش را در اولویت قرار بدهد» گیر کرده بود.
بدنم هنوز زیر فشار بود. بعد از پنجاه روز خانهداری، مراقبت، خستگی و مسئولیت، دوباره کشیده شدن به سمت درس خواندن برایم سخت بود. خیلی سخت.
نمیدانستم جرقهی نجاتم قرار است کجا زده شود. نمیدانستم چه زمانی میتوانم خودم را از این وضعیت بیرون بکشم. اذیت میشدم. و همین اذیت شدن باعث شده بود ناراحت باشم، از خودم راضی نباشم و مدام عملکردم را زیر سؤال ببرم.
من میخواستم بخش بیشتری از روزم را برای خودم زندگی کنم. دلم میخواست هفتاد درصد از انرژی و زمانم صرف خودم شود و فقط سی درصد برای دیگران بماند.
اما میدانستم این تغییر فقط با نوشتن یک برنامه یا تصمیم گرفتن اتفاق نمیافتد. این تغییر باید از درون من شروع میشد.
اما سؤال بزرگم این بود:
چه چیزی باید در وجودم تغییر میکرد؟
چطور باید یاد میگرفتم که خودم را انتخاب کنم، بدون اینکه احساس گناه کنم؟
چطور باید دوباره به فاطمهای برمیگشتم که هدف داشت، درس میخواند و برای آیندهاش تلاش میکرد؛ در حالی که هنوز بخش بزرگی از وجودم درگیر خستگی، خانه، مسئولیتها و نقشهایی بود که همیشه خودم را بعد از همه قرار میدادم؟
شاید نجات من قرار نبود با یک اتفاق بزرگ شروع شود.
شاید قرار بود با یک جرقهی کوچک آغاز شود؛ با یک نیمساعت درس خواندن، با یک «نه» گفتن، با کمی استراحت بدون احساس گناه، یا حتی با این تصمیم ساده که امروز، فقط برای چند دقیقه، خودم را فراموش نکنم.
شاید قرار نبود یکباره همهچیز در من تغییر کند.
شاید قرار بود کمکم یاد بگیرم که فاطمه بودن، فقط خانهدار بودن، همسر بودن و مراقبت از دیگران نیست.
من هنوز خودم هم هستم.
و شاید وقتش رسیده بود دوباره پیدایم کنم.