روزهایی که دارم توش زندگی میکنم، ترکیبی از بدوبدوهای عروسیه؛ دویدن برای تدارک یک مراسم، شیرین اما پُر از خستگی...
صبح که بیدار شدم، روزم با دادن بیعانه برای دوختن پرده شروع شد. دیروز هم با فیکس کردن تایم آرایشگاه، لباس عروس و آتلیه گذشت.
انگار خستگیِ دیروز هنوز به تنم مانده بود؛ برای همین حسابی دو ساعتی خوابیدم. البته خوابم هم به این راحتیها نبرد. شاید به خاطر هزار فکر و انتخابی بود که توی سرم میپیچید. هزار کاری که هنوز انجام نشده و هزار تیکی که هنوز روی لیستم نخورده.
هنوز یک لیست بلندبالا روی برگهام مانده؛ از جهیزیهی خودم گرفته تا خرید کتوشلوار و هزار کار ریز و درشت دیگر.
دور بودن من و همسرم و اینکه خیلی از کارها را باید به تنهایی انجام بدهم، سخت است. اما هر طور که باشد، باید یکییکی انجامشان بدهم و تیکشان بزنم.
دیروز وقتی لباس عروس را پرو کردم، یک لحظه حس کردم همان فاطمهی شش سالهام.
همان دختربچهای که ظهرها، وقتی مادرم میخوابید، کفشهای پاشنهبلندش را میپوشید و روی فرش گلگلی خانهمان راه میرفت و میرقصید و خودش را عروس تصور میکرد.
حالا همان فاطمه بزرگ شده بود.
وقتی به صورتم نگاه کردم، هنوز میتوانستم همان کودک معصوم را ببینم؛ فقط این بار به جای کفشهای مادر، لباس عروس پوشیده بودم.
آن لحظه بیشتر از اینکه حس کنم دارم عروس میشوم، حس کردم دارم وارد دنیای بزرگسالی میشوم.
دنیایی که در آن دیگر انتخابها فقط بازیهای کودکانه نیستند. این بار واقعاً خودت باید انتخاب کنی که چه راهی را برای زندگیات بروی، با چه کسی همراه شوی، چه خانهای بسازی و چه آیندهای برای خودت رقم بزنی.
اختیار زندگیات بیشتر شده، اما مسئولیتش هم سنگینتر است.
شاید برای همین است که این روزها، کنار تمام ذوق و شوق عروسی، یک فشار دیگری هم روی دلم هست؛ فشارِ مستقل شدن.
گاهی با خودم میگویم: کاش خودم مستقل بودم. کاش بعضی کارها را خودم انجام داده بودم. کاش بیشتر تلاش کرده بودم.
اما امروز پای دلم نشستم و دیدم چطور من را برده توی دادگاه و شروع کرده به محاکمهام.
گفتم چرا مستقل نشدی؟
چرا بیشتر نخواندی؟
چرا یک ماه دیگر ننشستی و تلاش نکردی؟
اما این بار سعی کردم وکیل خودم باشم، نه قاضیام.
به خودم گفتم شرایط برای من فرق میکرد.
من همدان بودم و همسرم تهران. آزمونهایی بود که برای انتخاب محلشان باید تصمیم میگرفتم و مسئلهی انتقالی خودش به اندازهی کافی برایم استرس داشت. از طرفی پروسهی عروسی، فکر و خیال و هزار کاری که باید انجام میدادم، بخش بزرگی از ذهنم را گرفته بود.
شاید من از خودم توقع زیادی داشتم.
توقع داشتم همزمان برای آیندهی شغلیام بجنگم، درس بخوانم، مستقل شوم، عروسیام را آماده کنم، جهیزیهام را جمع کنم و برای یک زندگی تازه آماده شوم؛ آن هم طوری که انگار نباید هیچوقت خسته شوم.
اما من یک آدمم.
گاهی خسته میشوم.
گاهی میترسم.
گاهی نمیدانم انتخاب درست کدام است.
گاهی فقط دلم میخواهد دو ساعت بخوابم و هیچچیز را به تیک بعدی تبدیل نکنم.
شاید بزرگ شدن فقط این نباشد که اختیار زندگیمان را به دست بگیریم؛ شاید بخشی از بزرگ شدن این باشد که یاد بگیریم با خودمان هم مهربانتر باشیم.
من هنوز همان فاطمهی شش سالهام؛ همان دختری که روی فرش گلگلی خانه با کفشهای مادرش میرقصید و خودش را در آینده تصور میکرد.
فقط حالا آینده از راه رسیده.
با یک لباس سفید، یک لیست بلندبالا، کلی مسئولیت، کمی استرس و هزار فکر و انتخاب.
و من دارم یاد میگیرم چطور دست آن دختر شش ساله را بگیرم و با خودم به این زندگی تازه ببرم.
شاید لازم نباشد همهچیز را همین امروز حل کنم.
فعلاً باید یکییکی جلو بروم؛
یک تیک، یک انتخاب، یک قدم...
تا ببینم این فاطمهی بزرگشده، بالاخره چه زندگیای برای خودش میسازد. 🤍