یاد روزهایی میافتم که تمام تلاشم را میکردم تا معدلم بیست شود. انگار آن موقع فکر میکردم اگر بیشتر تلاش کنم، زندگی هم بیشتر با من راه میآید.
یاد روزهایی میافتم که برف زیادی میبارید و پدرم صبح زود، توی تاریکی، تا سر کوچه برفها را پارو میکرد تا پاهای من سرمای برف را حس نکنند. آن موقع نمیفهمیدم این کار چقدر بزرگ است. فقط از روی برفهای کنار زده شده رد میشدم و به مدرسه میرفتم.
امروز که به آن روزها فکر میکنم، بیشتر از هر چیزی زحمتهای پدرم یادم میآید. مردی که شاید هیچوقت درباره خستگیهایش حرف نزد، اما تمام تلاشش را کرد تا راه برای من هموارتر باشد.
یک ماه دیگر قرار است به تهران بروم و دلم میخواهد بتوانم گلیم خودم را از آب بیرون بکشم. راستش را بخواهی، خیلی میترسم. ترس توی وجودم هر روز بزرگتر میشود. از آینده، از مسئولیت، از اینکه نکند از پس زندگی برنیایم.
خانهداری را دوست دارم، اما بیشتر از آن دوست دارم دستم توی جیب خودم باشد. همیشه دلم میخواست بتوانم خودم کار کنم، درآمد داشته باشم و احساس کنم روی پای خودم ایستادهام.
رویاهایی دارم که مدام توی قلبم هستند. هر بار به آنها فکر میکنم، چشمهایم پر از اشک میشود. نمیدانم زندگی قرار است چه شکلی باشد. نمیدانم شیرینی مستقل شدن واقعاً زیر دندانم میرود یا نه.
تنها کسی که همه حرفهایم را میداند، خداست. من خواهری نداشتم که کنارش بنشینم، درد و دل کنم، گریه کنم و بعد محکم بغلم کند. خیلی از حرفها را فقط به خدا گفتهام. حرفهایی که شاید هیچوقت به هیچ آدمی نگفتم.
چند سالی هست که احساس میکنم متوقف شدهام. انگار یک انرژی نهفته توی وجودم هست که مدام میخواهد شکوفا شود، اما نمیدانم از کجا باید شروع کنم. این حس بدی است که بدانی توانایی داری، اما راهش را پیدا نکرده باشی.
پدرم برفها را پارو میکرد، اما نمیدانست سالها بعد من باید برفهای تلنبار شده ذهن خودم را پارو کنم. برفهایی که از ترس، تردید، ناامیدی و عقب انداختن خودم جمع شدهاند.
سالها منتظر یک معجزه بودم. منتظر یک نفر، یک اتفاق، یک روزی که همه چیز درست شود. اما هیچ معجزهای نیامد.
کمکم دارم میفهمم شاید قرار نیست کسی بیاید و زندگی مرا نجات بدهد. شاید باید خودم آرامآرام از زیر این برفها بیرون بیایم.
هنوز هم میترسم. هنوز هم بعضی شبها آینده برایم مبهم است. اما یک چیزی را میدانم؛ همان دختری که برای یک نمره بیست میجنگید، هنوز توی وجود من هست. شاید خسته شده باشد، شاید چند سالی گم شده باشد، اما از بین نرفته.
و من دلم میخواهد یک روز، وقتی به پشت سرم نگاه میکنم، بتوانم به پدرم بگویم: تمام آن برفهایی که برای من پارو کردی، بینتیجه نماند.