چشم باز میکردم و قبل از هر چیزی، دستم به سمت گوشی میرفت.
انگار گوشی آرامآرام بخشی از هویتم را از من گرفته بود.
آدم خوبی بودم، اما برای خودم خوب نبودم.
چه تلخ است که در نگاه دیگران آدم خوبی باشی، اما وقتی به درون خودت نگاه میکنی، ببینی جایی از وجودت ترک برداشته است.
تکههایی از وجودم را خاموش کردم؛
گاهی خواسته و گاهی ناخواسته.
بخشهایی که زمانی رویا داشتند، حرف میزدند، میخواستند دیده شوند… آرامآرام ساکت شدند.
مدتهاست خودِ واقعیام گوشهای کز کرده است.
گاهی سربزنگاه بیرون میآید و خودش را نشان میدهد؛
اما دوباره به کنج خودش برمیگردد، انگار سالهاست یاد گرفته زیاد دیده نشود.
دلم میخواست دستهایش را بگیرم و آرامآرام دوباره به او اجازه بدهم خودش را نشان دهد.
میخواستم به او بگویم:
«عزیز دل من، آرام باش…
قرار نیست یکشبه تمام این مسیر سخت را سامان دهیم.
قرار نیست یکشبه همه چیز را زیر و رو کنیم و کاسهکوزههای گذشته را بشکنیم تا ناگهان مثل سیمرغ از خاکستر خودمان دوباره متولد شویم.
شاید اگر گوشهای خاموش میماندیم، خاکسترمان را باد با خودش میبرد؛
چه برسد به اینکه انتظار داشته باشیم از همان خاکستر، سیمرغی بیرون بیاید.»
چه میتوانستم بگویم؟
حتی جسارت نگاه کردن به چشمهای زیبایش را نداشتم.
به سالهایی نگاه میکردم که در وجودم پنهان شده بود و بیصدا همراهم آمده بود؛
بدون اینکه حتی ذرهای ساز مخالف بزند، فقط منتظر مانده بود تا روزی به خودم بیایم.
میخواستم بگویم:
«بعد از این، زندگی همیشه به کام من و تو نخواهد بود.
باید ریسمان سختیها و رنجها را با صبر ببافیم؛
نه برای اینکه در درد بمانیم،
برای اینکه پیوندمان محکمتر شود و دوباره خودمان را پیدا کنیم.»
دستانش را محکم فشردم.
بغض در گلویش نشسته بود و حلقههای اشک در چشمانش موج میزد.
خواستم بگویم:
«تا اینجای راه آنطور که باید همراهت نبودم…
اما از این به بعد میخواهم کنارت باشم.»
دستش را گرفتم. لمسش کردم.
همان کودکی بود که سالها در وجودم دستوپا میزد؛
همان کودکی که هیچوقت از من دست نکشید.
آرامآرام به سمت جلو رفتیم…
نه با عجله، نه با ترس.
فقط یک قدم امروز،
یک قدم فردا.