
این چند روز توی اینستاگرام همه از تاریخ ۱۴۰۵/۰۵/۰۵ بهعنوان یک روز خوشیمن حرف میزدند. راستش اولش با خودم میگفتم این هم یکی از همان ترندهای اینستاگرام است، اما وقتی شب به اتفاقهای آن روز فکر کردم، دیدم برای من هم واقعاً خوشیمن بود.
بعد از مدتها بالاخره توانستم یک ساعت درس بخوانم.
شاید برای خیلیها یک ساعت چیز خاصی نباشد، اما برای من یعنی دوباره روی پا ایستادن.
قبل از درس، چند صفحه از کتاب برنامهریزی به روش دوربین مداربسته از علی میرصادقی را خواندم. انگار همان چند صفحه یک تلنگر بود که دوباره از جایم بلند شوم. حتی حس میکردم بیشتر هم میتوانم درس بخوانم، اما...
بعد از مدتها دوستم زنگ زد.
نزدیک چهل دقیقه حرف زدیم و آنقدر غرق صحبت شده بودیم که یهو تماس قطع شد.
من هم با اعتمادبهنفس کامل فکر کردم شارژ خودم تموم شده! سریع گوشی را زدم به شارژ، دوباره بهش زنگ زدم، دیدم اشغاله! بعد فهمیدم اصلاً اون به من زنگ زده بوده و شارژ خودش تموم شده!
بعد هم با نهایت پررویی گفتم: «ببخش شارژم تموم شده بود!»
جالب اینجا بود که او هم هیچ چیزی نگفت و روی حرفم نیاورد!
قرار گذاشتیم ساعت هفت همدیگر را در کافه ببینیم.
قبل از اینکه بروم، همسرم زنگ زد و گفت:
«پول داری؟»
من هم که هنوز هدیه تولد دیروزش یادم بود، گفتم:
«آره، نهایتش از همون پولی که دیروز به حسابت ریختم برمیدارم! فقط بین ساعت هفت تا هشت و نیم آنلاین باش، اگه پول کم آوردم، از حساب خودت به خودم کارتبهکارت میکنم!»
فکر کنم این هم یک مدل جدید از مدیریت مالی زندگی مشترک بود؛ پول را خودت هدیه بده، بعد برای خرج کردنش از صاحب حساب اجازه بگیری!
کافه فضای بازی داشت و انگار پشهها هم به مهمانی دونفرهی ما دعوت شده بودند.
آنقدر با خیال راحت از خون ما پذیرایی میکردند که صاحب کافه بالاخره با اسپری حشرهکش به استقبالشان رفت!
البته از این حرکت خوشم نیامد؛ نه به خاطر پشهها، چون راستش هیچ دلبستگی خاصی به آنها نداشتم، بلکه چون ذرات اسپری روی شیک نوتلایی من هم نشست!
یعنی رسماً شیک نوتلا را با طعم حشرهکش سرو کردند!
از حق نگذرم، محیط کافه آرام و دنج بود، اما شیک شکلاتش...
انگار دو تا بستنی را انداخته بودند داخل مخلوطکن و اسمش را گذاشته بودند شیک نوتلا!
اما بهترین قسمت روز برای من، نه درس بود، نه کافه و نه حتی آن شیک تقلبی.
بهترین بخشش، گفتوگو با دوستم بود.
درباره عروسی، نگرانیها، ذوقها، برنامهها و کلی چیزهایی که شاید برای خیلیها مهم نباشد، اما برای من دنیایی ارزش دارد، حرف زدیم.
بعضی آدمها فقط دوست نیستند؛ یک جای امناند.
آدمهایی که لازم نیست برایشان توضیح بدهی چرا یک موضوع کوچک اینقدر برایت مهم است. فقط میشنوند، میخندند، همدلی میکنند و باعث میشوند سبکتر از قبل از کنارشان بلند شوی.
وقتی شب به خانه برگشتم، فهمیدم دلیل خوشیمن بودن آن روز، خودِ تاریخش نبود.
شاید خوشیمنترین روز زندگی، روزی باشد که دوباره شروع میکنی، بعد از مدتها از ته دل میخندی، با یک رفیق ساعتها حرف میزنی و آخر شب با خودت میگویی:
«امروز، حال دلم از دیروز بهتر بود.»
و به نظرم، همین یعنی یک روز واقعاً خوشیمن.