امروز یک مرداد ماهه، ولی من هنوز میخوام روایت دیروز رو بنویسم.

دیروز از اول صبح تا آخر شب اینترنت و آنتن قطع بود. من مونده بودم و یک عالمه فکر و سردرگمی. انگار وقتی ارتباطم با بیرون قطع شد، بیشتر از همیشه با خودم تنها موندم.
داشتم فکر میکردم فرق امروز با دیروز چیه؟
باز هم همون روزمرگیهای همیشگی...
شستن، سابیدن، غذا خوردن، خوابیدن و دوباره فردا همین چرخه از اول.
پسفردا هم همین.
روز بعدش هم احتمالاً همین.
تکرار...
تکرار...
تکرار...
ذهنم از این روزهای شبیه به هم فراریه. از اینکه هر روز بیدار بشم و ببینم باز هم همون کارهای دیروز منتظرمن.
اما شاید زندگی همین باشه؛ دوام آوردن توی همین روزهای تکراری.
شاید قرار نیست هر روز اتفاق بزرگی بیفته. شاید قرار نیست هر روز زندگیمون شبیه یک شروع تازه باشه.
شاید مهم اینه که توی همین تکرار، یک کار جدید بکنی.
یک تصمیم بگیری.
یک چیزی یاد بگیری.
یک قدم کوچیک برداری.
اما اگر قرار باشه زندگی من هم توی همین چرخهی تکرار بیفته چی؟
زندگی من قراره چه معنایی پیدا کنه؟
دو ماه دیگه زندگی مشترکم شروع میشه و راستش از این میترسم که توی همین تکرارها خودم رو فراموش کنم. اینکه روزها بگذرن و من فقط مشغول زندگی کردن باشم، اما یک روز به خودم بیام و ببینم از «من» چیزی باقی نمونده.
دلم میخواد از من، از زندگی من، چیزی به جا بمونه.
یک معنای جدید.
یک تعریف خاص از من.
نه فقط همسر کسی بودن.
نه فقط خانهداری.
نه فقط شستن و سابیدن و غذا درست کردن و خوابیدن.
دلم میخواد در کنار همهی اینها، خودم هم باقی بمونم.
شاید قشنگی زندگی همین باشه؛ اینکه قرار نیست کسی دیگه زندگی من رو بسازه. منم که قراره زندگی خودم رو بسازم.
اما همین ساختن هم شیرینه و هم سخته.
شیرینه، چون قرار است یک زندگی تازه بسازم؛ یک خانه، یک رابطه، یک روزهای تازه که کمکم شکل زندگی من رو به خودشون میگیرن.
و سخته، چون وسط ساختن این زندگی باید حواسم باشه خودم رو گم نکنم.
شاید قرار نیست از تکرار فرار کنم.
شاید باید یاد بگیرم توی دل همین تکرار، خودم رو دوباره پیدا کنم.
شاید هر روز، حتی اگر شبیه دیروز باشه، میتونم یک چیز کوچیک از خودم بهش اضافه کنم.
یک صفحه بنویسم.
چیزی یاد بگیرم.
برای آرزوهام وقت بذارم.
و به خودم یادآوری کنم که من فقط بخشی از زندگیام نیستم؛ من سازندهی زندگی خودمم.
شاید زندگی قرار نیست همیشه اتفاق عجیب و بزرگی داشته باشه.
شاید معنای زندگی من قرار نیست یکدفعه پیدا بشه.
شاید باید آرومآروم، وسط همین روزهای معمولی، خودم معنایی برایش بسازم.
شاید قرار نیست از تکرار فرار کنم؛ شاید باید یاد بگیرم در همین تکرار، هر روز یک چیز تازه بسازم.
یک فکر تازه.
یک تجربهی تازه.
یک قدم تازه.
و شاید یک روز، وقتی به عقب نگاه کردم، بفهمم زندگی من فقط مجموعهای از روزهای تکراری نبوده.
من در تمام آن روزها، آرامآرام داشتم خودم و زندگیام را میساختم.