نمیدونم از کجا شروع کنم.
از عروسی و بدوبدوهای قبلش؟
از رسیدن به خونهمون؟
از سفر رفتن دونفرهمون؟
یا از روزی که مامانم اومد خونمون؟
همهشون برای من حسهایی داشتن که وقتی بهشون فکر میکنم، لبخند میاد روی لبم.
دقیق یادم نمیاد از چه روزی دیگه نتونستم بیام ویرگول، اما برای امروز لحظهشماری میکردم. برای دوباره نوشتن، برای کار کردن، برای آشپزی توی این خونه، برای همین لحظهای که صدای اذان توی خونهی خودم پخش بشه.
هر بار که به این لحظهها فکر میکنم، ته دلم خدا رو شکر میکنم.
هنوز خستگی توی وجودمه. هنوز انگار بدنم و ذهنم دارن خودشون رو با این همه اتفاقی که پشت سر هم افتاد، هماهنگ میکنن. اما بین همین خستگی، یک حس شیرین هم هست؛ حس اینکه بالاخره این زندگی جون گرفته.
برای جون گرفتن این زندگی، حمایت خیلیها دلم رو گرم کرده.
از تلاشهای بابای خودم و طاهر، از محبتهای بیدریغ مادرم، از محبتهای مادر طاهر، از سر زدنهای داییهام به خونهمون که نکنه دلتنگی زورش بیشتر بشه، از محبتهای زنداییم، از دیدن دخترخالهی نازم که هرکی توی عروسی دیدش بهش گفت: «چقدر شبیه عروسه!»
وقتی به همهی اینها فکر میکنم، میبینم من تنها نبودم.
من توی همهی لحظههام خدا رو دیدم؛ خدایی که کمکم کرد عشق بینمون ریشه کنه، ریشه بدونه و توی وجودمون جا بگیره.
شاید روزهای اول آشنایی، هیچ درکی از این روزها نداشتم. شاید حتی نمیتونستم تصور کنم یک روزی برسه که برای خونهی خودمون آشپزی کنم، صدای اذان توی خونهمون بپیچه و منتظر باشم مامانم بیاد و مهمون خونهی خودم باشه.
اما همهچیز انقدر قشنگ کنار هم چیده شد که حالا وقتی به روزهایی که گذشته فکر میکنم، میبینم چقدر خاطرهی قشنگ توی ذهنم ثبت شده.
آنقدر خاطره دارم که دلم میخواد همهشون رو بنویسم تا یادم نره.
شاید برای همین دوباره برگشتم به ویرگول.
میخوام این روزها رو ثبت کنم؛
روزهای شروع یک زندگی جدید،
روزهای خستگی و ذوق،
روزهای دلتنگی و لبخند،
روزهای «ما» شدن.
شاید سالها بعد، وقتی برگردم و این نوشتهها رو بخونم، دوباره صدای اذان اون شب رو بشنوم، دوباره بوی خونهمون رو حس کنم و یادم بیاد که یک روز، درست همینجا، چقدر برای زندگیای که امروز دارم شکرگزار بودم.