ریشههایم را نمیبینی، اما من هر روز در سکوتِ همین روزهای معمولی کمی عمیقتر میشوم.
بعد از چند روز مهمونی رفتن و بشوروبساب خونه و انجام کارهایی که هیچوقت تموم نمیشن و انگار تا آخر عمر توی چرخهی تکرار زندگی میچرخن، بالاخره امروز کارهام نسبتاً کمتره. بهتر میتونم فکر کنم، استراحت کنم و برای زندگیم برنامهریزی کنم.
تا اینجای کار، هرچه پیش اومد، خوش اومد! رفتیم جلو، اما حس میکنم از اینجا به بعد به برنامهی بهتری نیاز داریم.
هجده روز از مهرماه گذشته؛ درواقع هجده روزه که زیر یک سقف با هم زندگی میکنیم. ذهنم آرومه و با شوق اومدن طاهر، خونه رو مرتب میکنم.
یه وقتهایی خسته میشم، یه وقتهایی دلتنگ و بیقرارم و یه وقتهایی هم حس زندگی دارم. گاهی با بیمیلی کارهای خونه رو انجام میدم. از بابت زندگیم خیالم آسودهست، اما هنوز یه چیزی توی ذهنم داره قلقلکم میده: درس خوندن و سر کار رفتن.
هنوز براش تصمیمی نگرفتم و اقدامی نکردم.
انگار پام توی تهران سفت نشده؛ مثل نهالی که تازه توی خاک ریشه میزنه و ممکنه با هر باد و بورانی از جاش دربیاد.
دلم میخواد اون چیزی که توی ذهنمه، بالاخره اتفاق بیفته. دلم میخواد این نهال ریشه بدونه، رشد کنه و یه روزی از اینکه توی این خاک کاشته شده، خوشحال باشه.
دلم میخواد فاطمه تبدیل بشه به فاطمهی عمل، نه فکر.