ذهنی آشفته و پرشده از هیاهوی صدای کاش ها و اکو شاید های نسل ما، کاش هایی با انعکاس درد و روحی خسته و شاید هایی با مزه ی صبر و امیدواری در جهان گنگ و نامفهوم اطرافم در کوچه های شلوغ شهر ذهنم میگذرند. کاش درک کردن ها در اوج ناامیدی سر برسد و آیندهی تاریک با فهمش در جلوی گذشته سرخم کند و خود را به دور دست ها برساند. نسل من، همنوع من کاش بفهمد من او نیستم و او نیز من نیست! بغض و حس خفگی گلویم را راحت احساس میکنم، شاید این من نیستم، آن دختر خنده رو در آیینه منم یا شایدم بلعکس!!! دخترِ این روزها سخت محتاج خوابی کم اما عمیق برای ثانیه ای دور شدن از غوغای درونش است. همین امیدهای بیروح، آرزو های از یادرفته ی آدما پایانیست برای آغازی دوباره #برای_زندگی_ابدی:)