الان که دارم این متنو مینویسم سرشار از حسی عجیبم.حس میکنم هرچی دستو پا میزنم بی فایدس،انگار که توی باطلاق درونم گیر افتادم و چیزی نیس دستمو بند کنم برای همین هی دستو پا میزنم و بیشتر فرو میرم.من نمیخاستم داستان زندگیم این باشه اما چه کنم که سرنوشت اینطور رقم خورده.نمیگم سعی نکردم که عوضش کنم اما چه کنم که زور اون به زور من چربید الانم دیگه خسته شدم،خسته از امید های واهی که به خودم میدادم خسته از تموم اهمال کاری ها زمین خوردنا نیشو کنایه شنیدنا و مقایسه شدنا.شاید باید قبول کنم که داستان من تهش هیچ قهرمانی ندارع :)
