امروز،روز2555 است.از وقتی او را ندیده ام،از وقتی رفیقی ندارم ،از وقتی که با سکوتی که جز تیک و تاک ساعت نمیشکندش عهد وفا بسته ام.هفت سال پیش در چنین روزی او رفت،رفت و دیگر برنگشت.رفت و تنهایی بر دلم لانه کرد.«کاش در را باز میکرد و میامد» هفت سال است که در هر دقیقه و ثانیه این جمله را با خودم تکرار میکنم.
دلم برایش تنگ شده،برای وقتهایی که با خیال راحت برنامه «فرندز» را در تلویزیون میدیدیم و با شوخی های چندلر میخندیدیم.البته اون هیچ وقت من را به عنوان دوستش ندید.اصلا یک بار هم به من فکر نکرد.اخر چه کسی صندلی فرسوده خود را رفیق خود میداند؟.اما برای من او فقط صاحبم نبود،او همه کسم بود.کسی که وقتی خوشحال است منم در چوب های فرسوده ام خوشحالی را حس میکردم،کسی که وقتی ناراحت است تنها چیزی که میخواستم این است که از غم بشکنم تا در این حال نبینمش از وقتی رفته فقط با یک امید چوب های فرسوده و نم گرفته خود را در مقابل شکستن نگه داشته ام:او یک روزی میاید.
یکبار دوستش را به خانه دعوت کرده بود.یک جمله ای به او گفت که هیچ وقت از یادم نرفته:تو بهترین رفیق من هستی.در ان لحظه میخواستم در بلند ترین حالت ممکن بگریم.اما فقط توانستم یک صدای غیژ از چوبم بدهم.بهترین دوست؟من کسی هستم که همه چیز او را میدانم،من کسی هستم که در تنهاییهایش کنارش هستم،من کسی هستم که وقتی با خودش حرف میزند مشکلاتش و شخصیت واقعی اش را میبینم.خیلی عصبانی شدم.اما وقتی چند روز بعد همان دوستش از پشت به او خنجر زد و گریه های چشمان قشنگش را دیدم دلم شکست.دیگر نمیتوانستم از او عصبانی باشم.در ان لحظه فقط به این فکر میکردم: کاش یک ادم بودم. کاش میتوانستم اشک هایش را پاک کنم،کاش میتوانستم وقتی همه دنیا میخواهند به او صدمه بزنند کنارش باشم.
بله،من عاشقش بودم.وقتی صدایش را میشنیدم نسیمی خنک نوازشم میکرد،وقتی میدیدم ان مرد های بی وجود دلش را میشکنند و به خاطر انها پرخوری عصبی میکند دلم میخواست یک دل سیر همه شان را کتک بزنم.دلم خواست با تمام وجود بغلش کنم.
اما خیلی یکهویی وقتی میخواست با دوستانش به بیرون برود،رفت و دیگر برنگشت و من را با دلی پر از دلتنگی تنها گذاشت.
باورم نمیشود.کسی کلید را در ،در انداخته و مشغول باز کردن در است.یعنی بلاخره امد؟بلاخره میتوانم ببینمش؟کاش میتوانستم حسم را بیان کنم.
در باز شد.زهی خیال باطل.برادرش است.اما او اینجا چه میکند؟هفت سال است که این در باز نشده و کسی نیامده.چرا خودش نمی اید؟لیلی و برادرش چون هیچ پدر و مادر و فامیل دوری نداشتند خیلی باهم صمیمی بودند. هر اخر هفته ها برادرش به او سر میزد و باهم وقت میگذراندند
برادرش روی کاناپه های خاک خورده نشست و وقتی خاک ها در هوا پخش شد چند سرفه کرد.کمی بعد شروع به حرف زدن کرد:«لیلی،برای هفت سال به اینجا نیامدم،چون طاقت دیدن اینکه اینجا نیستی را ندارم.اما تمام این مدت روحت را اینجا حس میکردم.دلم برایت تنگ شده،کاش تمام اینها یک خواب باشد،کاش ان روز از خانه بیرون نمیرفتی.کاش وقتی که از خیابان رد میشدی با من تلفن حرف نمیزدی،کاش راننده مست نبود.از وقتی رفتی دیگر کسی را ندارم که در مقابل این دنیای بی رحم کنارم باشد.نتوانستم به خانه ات بیایم.حتی هنوز هم اینجا بوی تورا میدهد.از وقتی نیستی فهمیدم چقدر زندگی بدون تو معنا ندارد.ممنون که خواهرم بودی لیلی.»
و بعد با چشمانی پر از اشک انجا را ترک کرد.برای یک لحظه تمام دنیا دور سرم چرخید.حس کردم دنیا به اخر رسیده.و یکهو پخش زمین شدم و برای اولین بار پخش زمین شدم. و یک چیز را فهمیدم.زندگی کردن بدون او برایم غیرممکن است
