تنهایی جالب است.دیدن ترحم ادم ها،دوستی با افکار هرز،رویای ترک کردن این شهر،رویای بودن در جایی که قضاوت نمیشوی،جایی که ادم ها دوستت دارند،جایی که غریبه هایش از صد اشنای اینجا بهترند.
ادم های سمی و خودشیفته در اطرافت موج میزنند،اما مشکل این است که دوستشان داری،همین حالا هم جونت را برایشان میدهی.این قلب لعنتی ات از چه چیزی ساخته شده که وضعت این است؟
اما در این لحظه فردی وارد زندگی ات میشود که مثل دیگران نیست،بهترین دوستت .کسی که خیلی از ادم های اطرافت فکر میکنند میتوانند جای او را برایت بگیرند.اما..هیچکس نمیتواند برایت او باشد.دعا میکنی هیچ وقت عوض نشود.هیچ وقت از پیشت نرود.برای تویی که پشت نقابت از همه بریدی.او تنها کسی است که حرفهایت را میفهمد،قضاوتت نمیکند،فقط با چشمان مهربانش نگاهت میکند و از این میگوید که او هم مثل تو است.وقتی از خودت متنفری بهت نگاه میکند و میگوید :تو ادم خوبی هستی.و تو در دلت به این فکر میکنی که بعد سال بلاخره بهترین دوستت را پیدا کرده ای ، کسی که حتی اگر در زندگیت مسافر باشد بازهم از بودنش خوشحالی.
تقدیم به س.ی ،کسی که زندگی را برایم قشنگ میکند:)
