
مقاله ۳: از سلسله درسهای محبت:
بخشیدن دیگران
[ببخش تا بخشیده شوی]
هنگامی که محبت، اصل تمرکز و الویت من در زندگی باشد، او نیز مرا به سوی کاری میکشاند که خودش هر لحظه بر من روا میدارد، یعنی: بخشیدن لحظه ای من.
همانگونه که همه فرزندانش را حتی اگر خطایی از آنها سر زده، بی قید و شرط دوست دارد و میبخشد؛من نیز به عنوان فرزند و وارث او یاد میگیرم نسبت به اطرافیانم مهربان تر و بخشنده باشم تا با این بخشندگی خودم را از چنگ افکار آزار دهنده و منفی (شیطانی) رها و در واقع نجات دهم.
قرار گرفتن در مسیر پروژه افکار مثبت (خدایی)، لزوما حضور او رادر کنار من میطلبد، و چون خداوند پاک و مقدس است، این همنشینی میسر نمیشود، مگر آنکه خودم را به او بسپارم تا با قدرت بخشودگی اش، مرا پاک و لایق همدمی با خودش بسازد.
بدنبال رها شدن و رها کردن یکی از زنجیره های برکت او از جایی که تصورش را هم نمیکنیم ار راه میرسد:
لیاقت نشست و برخاست و رازونیاز کردن با خداوند.
بخشیدن و گذشتن از خاطرات سخت و بد گذشته سبب میشود دیگر آنها را با خود به لحظه ی حال و آینده یدک نکشیم؛ که خوداین امر ما رااز استرس و نگرانی می رهاند و به آرامش درونی که مختص ذات اوست میرساند؛ یعنی :
کمال همنشینی.
این بزم های خدایی که کلید ورودش ، بخشیدن است و نیز با گفتگو در قالب دعا کردن از او می طلبم که مسائل زندگی ام را خودش باز و شفاف کند. کمکم کند تا ایمان و توکل مرا قوی سازد تا با ایمان کنترل زندگیم را به دستان او بسپارم.
با سپردن خود به او فرصتی می یابم تا با اعتماد و اعتقاد و اطمینان وافر در کمال آرامش و بخشودگی و شادی در دشت و دمن زیبای او بخوانم و پایکوبی کنم. آمین
نتایج دیگر 《محبت کردن》 در مقالات بعدی