من باید در غم انگیز ترین پاییز سال وقتی جهان پر شده بود از یک بیماری مزخرف از خواب بیدار میشدم و سنگینی آفتاب را که تمام کک و مک های صورتم را به رخ میکشید پس میزدم و این غم شب را به صورت خیس خیابان تف میکردم. پنجره ها که لباس نمیخواهند عریان که باشند تمام شب کسی نشسته است پایشان تا بوسه های اتشینن نافرجام جوانی را برایشان نقاشی کند…
من هنوز در خیابان دهم دستم را روی قلبم میگذارم
تا تمام زخم هایم سکوت کنند!
اشتیاقی برای امدن بهار نیست وقتی هنوز عاشق شالگردن نارنجی ات باشی.
برف دلم میخواهد ، برف
از آن صبحگاهی که بگویم فقط پنج دقیقه ی دیگر!