همیشه میدونستم دوستای زیادی ندارم
با آدمای زیادی درارتباطم بخاطر دانشگاه و کار و....
یدونه دوست صمیمی هم دارم
اما
اونجایی که یه فیلم بامزه میبینم و ذوق میکنم و کسی نیست که راجبش باهاش حرف بزنم
اونجایی که یه کتاب فوقولاده پیدا میکنم و کسی نیست که بهش معرفی کنم
اونجایی که کسی نیست با ذوق من ذوق کنه
کسی نیست که وقتی ناراحتم بجای تموم شدن مکالمه با چند تا جمله کلیشه ای ازم بخواد بیشتر واسش بگم تا کمتر سنگین باشه
کسی نیست که بتونم واقعا راجب هدف هام و آینده باهاش حرف بزنم
اونجا یکم احساس تنهایی میکنم
کسی که وقتی غر میزنم و میگم سخته ،نگه خودت انتخابش کردی... یا ولش کن
نمیدونم
شایدم مسخرس
ولی بنظرم همه یکیو میخوان که وقتی حتی یه جمله احمقانه میبینن و بابتش هیجان زده میشن راجبش با کسی صحبت کنن و اونم همینقدر هیجان زده شه
حداقل من لازم داشتم 🤡