روباه نابغه
مایک در سال ۲۰۰۰، در دل یک خانهی اعیانی در حومهی پاریس، با ناز و نعمت چشم به جهان گشود. خانهای که دیوارهایش با نقاشیهای مادرش آراسته شده بود، زنی حساس و دلرحم، و پدرش که مردی کتابخوان، فیلسوفمسلک و همیشه در حال نوشتن نظریههای اخلاقی بود. خانوادهای که اگرچه ثروت بیحد و حصر داشت، اما فرزندشان را با مهربانی و فرهنگ بار آوردند—غافل از اینکه دارند هیولایی میپرورانند.
مایک کودکیاش را در بهترین مدرسهها، با لباسهای سفارشی، معلمهای خصوصی و اتاقی پر از اسباببازیهای هوشمند سپری کرد. اما از همان ابتدا، در چشمانش چیزی خاموش بود؛ نه رؤیا، نه محبت، نه حتی شور زندگی. تنها چیزی که در او زنده بود، عطش قدرت و تمایل به نابودی بود.
در ۱۶ سالگی، بدون هیچ نشانی از پشیمانی یا دلهره، تصمیم گرفت از شر پدر و مادرش خلاص شود. در شام تولد خود، سمی بیرنگ در غذایشان ریخت—سمی که از داروخانهای در حومه شهر تهیه کرده بود با هویت جعلی. آن شب، والدینش با درد کشیدن مردند، و مایک حتی نگاهی هم به جسدشان نینداخت. فقط دستمال سفرهاش را تا کرد، آرام از سر میز بلند شد، و رفت تا پرونده ارث را آماده کند.
خواهر کوچکترش، دختری یازده ساله و پر از امید، تنها بازمانده خانواده بود. مایک او را به یتیمخانهای دورافتاده فرستاد، بدون خداحافظی، بدون حتی یک نامه. از آن روز به بعد، نامش را هم از حافظهاش پاک کرد.
با ثروتی که به دست آورده بود، وارد دنیای رسانه شد؛ اما نه برای نوشتن حقیقت، بلکه برای ساختن دروغ. ستون ثابتی در یکی از روزنامههای زرد خرید، و شروع کرد به خراب کردن چهرههای سرشناس، استادان دانشگاه،ل را که جامعه به آنها اعتماد داشت با شایعههایی بیاساس له میکرد. مردم میخواندند، میخندیدند، و آرام آرام ایمانشان را به هر چیز واقعی از دست میدادند.
او بعدتر وارد تجارت هرمی شد—سیستمی پیچیده، فریبنده و مخرب. با وعدهی ثروت سریع، هزاران جوان و خانواده را در آمریکا، فرانسه و آلمان فریب داد. حسابهای بانکیشان را خالی کرد، و وقتی سیستم فروپاشید، تنها چیزی که برای قربانیان باقی ماند، وامهای بانکی و شرمندگی بود.
مایک سه بار ازدواج کرد. هر بار با زنی باهوش، مهربان و موفق. و هر بار، بعد از آنکه اعتمادشان را جلب کرد، آنها را به بازی گرفت، داراییشان را بالا کشید، و با طلاقهایی پر از رسوایی، آنها را ترک کرد. هر کدام از آن زنان، سالها بعد در مصاحبهها گفتند که با شیطان زندگی کردهاند.
او پیر شد، اما روحش نه تنها آرام نگرفت، بلکه زهرآلودتر شد. به ژاپن رفت، جایی که ناشناس زندگی میکرد. در یک عمارت سنگی، با خدمههایی که جرات نداشتند نگاهش کنند. در تمام عمرش نه عذر خواست، نه پشیمان شد، نه حتی اعترافی کرد. در ، زمانی که نسلهایی از مردم بهخاطر جنایتهای اقتصادیاش نابود شده بودند، در خواب مرد—آرام، بیصدا، بدون............