نمایشنامه دیگری از نیگرو وجود دارد به نام «کیپ کاد» به گفته خود او بین صحنه دوم و سوم نمایشنامه «منظره دریا با کوسهها و رقصنده» میباشد، یعنی برههای از زمان دو ماهه که گذشته است. نقد جیم مکگی بر اجرای این نمایشنامه را مورد بررسی قرار میدهیم :
نمایش «کیپ کاد» در یک صحنه واحد ساده که نمایانگر یک خانه ساحلی، ساحل بیرون آن، دو صندلی از یک خانه بازی و یک استودیوی زیرشیروانی است، اتفاق میافتد. نورها روی بن، اواخر دهه ۲۰ میلادی، که در دهه ۱۹۷۰ در ساحل قدم میزند، روشن میشوند و درباره ثورو که در همان ساحل قدم میزند و درباره اجساد شناور پس از غرق شدن کشتی مینویسد، صحبت میکنند. او فکر میکند چیزی در آب میبیند، یک دختر. نور محو میشود و روی بن و تریسی، ۲۰ ساله، در خانه ساحلی روشن میشود. تریسی از او میپرسد که چرا وقتی شنا بلد نبوده سعی کرده او را از غرق شدن نجات دهد. او میگوید که غریزی واکنش نشان داده و میگوید وقتی پنج ساله بوده سعی کرده پرستار بچهاش را از غرق شدن نجات دهد، اما شخص دیگری از راه رسیده و هر دوی آنها را نجات داده است. نیگرو فکر میکند «شب دوازدهم» یک نمایش احمقانه است و از او میپرسد که عاشق چند زن بوده است. او میگوید که مشخصه بارز او این است که هیچکس را دوست ندارد. او درباره پرستار بچه و دوست دخترش در دانشگاه برایش تعریف میکند و میگوید که برایش بلیطی برای دیدن نمایش «شب دوازدهم» گرفته است ؛ دختر موافقت میکند که برود.
صحنه سوم در سالن تئاتر در زمان استراحت اتفاق میافتد. تریسی با آگدرد، مردی میانسال با ریش بلند، کت بلند شبیه راکون و کفشهای کتانی صحبت میکند. او میگوید آگدرد آنقدر موی گربه روی کتش دارد که میتواند یک گربه کامل دیگر بسازد. او میگوید تصویرگر کتابهای دیگران است، اما کتابهای کوچک خودش را هم نقاشی میکند و مینویسد. تریسی میگوید وقتی بچه بوده دلش میخواسته هنرمند شود، اما چون خوب نبوده، از این کار دست کشیده. تریسی از او میپرسد که چرا باید بخواهد تنها زندگیاش را برای انجام کاری جز کاری که دوست دارد، هدر دهد. آگدرد تکه کاغذی با آدرسش به او میدهد و از او دعوت میکند تا به دیدنش برود.
نورها کم میشوند و تریسی در حال بریدن عکسهای روزنامهها ظاهر میشود. او میگوید همانطور که دوستش آگدرد پیشنهاد داده، در حال درست کردن یک کلاژ است. او میگوید که اوگدرد خانهی خیلی باحالی با کلی کتاب و گربههای نامرئی دارد. صحنه به نقاشی اوگدرد و کار تریسی روی یک کلاژ تغییر میکند. او با تریسی در مورد یورینوم، الههی همه چیز، صحبت میکند و توضیح میدهد که او از جایی که ناخودآگاهش او را هدایت میکند، پیروی میکند. او میگوید تنها چیزی که مهم است این است که در کار خودت یا کار کس دیگری باشی. و این و باله شهر نیویورک که بیشتر عمرش را در آن گذرانده است.
در خانه ساحلی، تریسی با صدای بلند قسمتی از کتاب «کیپ کاد» اثر ثورو را میخواند و به بن میگوید که آگدرد به او گفته مصریان باستان بر اساس نظم ادرار بابونها زمان را تشخیص میدادند. بن میگوید که بازوهایش کبود شده است زیرا تریسی در کابوسهایش او را مشت و لگد میزند. بن میگوید که او زمان زیادی را در خانه آگدرد میگذراند و دلش برایش تنگ شده است. تریسی میپرسد که آیا میخواهد جدی باشد، اما او میگوید که برنامهای ندارد، اگرچه نمیخواهد او آنجا را ترک کند. بن کسی را میخواهد که دوستش داشته باشد و با او صادق باشد. تریسی در حالی که آنجا را ترک میکند و نور بر او کم میشود، برای او آرزوی موفقیت میکند.
در استودیوی آگدرد، او در حال نقاشی است و تریسی در حالی که آنها در مورد هنر صحبت میکنند، روی کلاژ خود کار میکند و تریسی میگوید که او ترسیده است زیرا کاری را که دوست دارد پیدا کرده است. او از آگدرد میپرسد که چرا هرگز سعی نکرده او را بترکاند. آگدرد از او میپرسد که آیا مرد جوانش را دوست دارد و تریسی میگوید که او میترسد زیرا او باعث میشود احساس کند خانه اوست. و او دیگر هرگز نمیخواهد به چیزی که اگر خانهاش را از دست بدهد به او آسیب میرساند، اهمیت دهد. او از او در مورد کارش میپرسد و اینکه آیا او بچهها را دوست دارد یا از آنها متنفر است زیرا اتفاقات وحشتناکی در کتابهایش برای آنها رخ میدهد. او میگوید کودکان نمایانگر معصومیت هستند و خدا معصومیت را مجازات میکند. بن میپرسد که آیا کتابهایش تریسی را افسرده یا وحشتزده یا منزجر میکنند. او میگوید نه، آنها او را خوشحال میکنند زیرا خندهدار هستند. بن میگوید که هدف هنر این است که به ما کمک کند تا آرزوی مردن را به تعویق بیندازیم. او میگوید که کار او در حال بهبود است. او میپرسد که آیا او بچهها را دوست دارد. او میگوید: "به شدت". او میگوید: "آه." در حالی که نور بر روی آنها محو میشود.
بن فکر میکند کلاژهای تریسی خیلی خوب هستند. او میگوید نمایش آنقدرها هم که فکر میکرد احمقانه نبود. او میپرسد که آیا فکر میکند بیرون کشیدن او از آب اشتباه بوده است. او میگوید نه و اینکه از بودن او اینجا خوشحال است. او همچنین کتابهای آگدرد را که خوانده دوست دارد. وقتی بن میپرسد، او میگوید که از بچهها خوشش میآید اما به کلید ماشین نیاز دارد چون باید صحنه را ببندد و وسایل را برگرداند. بن از او میخواهد که زیاد آنجا نباشد چون صدای باد شدید است. بن از تپه جنگلی پشت خانه پدرش در اوهایو برایش میگوید که وقتی باد نمیوزد، یک درخت افرای کوچک میلرزد و میلرزد. بن از او میخواهد که او را با خود ببرد و بن موافقت میکند. بن به او میگوید که قرار است هنرمند شود و وقتی بن دارد میرود، به آرامی میگوید که بچه میخواهد. بن میپرسد: «چی؟ هیچی. من چیزی نگفتم.» او شروع به بریدن روزنامه میکند و با خاموش شدن چراغها، صدای باد را میشنویم.
شاید این نمایشنامه دلیلی بر بارداری تریسی در منظره دریا با کوسهها و رقصنده باشد.
نتیجهگیری
در پایان، امیدوارم این مطلب سبب آشنایی هر چند کم با این نمایشنامهنویس پُرکار آمریکایی بوده باشد. به امید ترجمه و اجرای بیشتر و بهتر آثار او در ایران.