سینما، معبد خیال

خیال، این امکان پیچیده و شگفت‌انگیز آدمی، که می‌توان با آن یک سر داشت و هزار سودا، به آن اندیشید و در آن غرق شد.
به قول شیخ محمود شبستری:
(چون چیزی معلوم شود یا شخصی دیده شود بعد از آن خیال آن صورت در آنجا باشد چنانکه آن کس شهری را دیده باشد و از آن شهر بجای دیگر رفته هرگاه خواهد صورت آن شهر را مشاهده تواند کرد بی آنکه چشم آن شهر را ببیند پس کار خیال آن است که ادراک معانی کند از صورت‌ها و خیال به‌حقیقت بر مثال کاتبی باشد که معانی از صورت جدا می‌کند ).
و سینما، معبد خیال.
جایی که خیال‌ها به تصویر کشیده شده و متحرک می‌شود و در طی آداب و اصول مشخصی، به‌نوعی پرستیده می‌شوند.
خیال‌‌پردازی یکی از مزیت‌های بشر است و سینما در جهت‌دهی و خلق آن و بهره‌برداری از این مزیت برای حفظ تماشاگر بر صندلی و فروختن خیال به او آن‌چنان خوب عمل کرده که یکی از لذت‌بخش‌ترین سواستفاده‌های تاریخ بشر را رقم زده.
سینما هرچند چنین شأنی دارد ولیکن اگر از زاویه دیگری به آن بپردازیم، توانسته مردم بسازد و مناسک خلق کند و حول آن خیال مشترک بسازد و نماد اعتلای تخیلات و آرمان‌های انسان باشد، به هر میزان سینمای یک جامعه، معانی و ابعاد متعالی را در بطن تخیلات خود داشته باشد، می‌توان آن جامعه را در اندیشیدن و متصور شدن آینده و گذشته پیش‌رو دانست.
به بهانه چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر
به خیال‌پردازی‌های جامعه ایران بر پرده سینما نگاهی خواهیم داشت و آن را در افق تمدنی ایران اسلامی به قدر وسع ارزیابی خواهیم کرد.