پنج حس

در شهری عجیب زندگی می‌کنم

همه‌چیزش عجیب است؛
آن‌قدر عجیب
که دیگر هیچ‌چیز
مرا شگفت‌زده نمی‌کند.

اینجا
عجیب بودن
خودش عادی شده است.

من اما
فقط پنج حس دارم
برای فهمیدنِ این همه عجیب بودن؛
پنج پنجره
که از آن‌ها
به شهر نگاه می‌کنم.

بویایی

در این شهر
بوی خونِ جوانانِ معترض
هنوز تازه است.

اما روی این تازگی
بوی گندِ تعفن نشسته؛
بویی که از کوچه‌ها
تا دیوارهای شهر
کش می‌آید.

هر روز
خونی به خون‌های پیشین اضافه می‌شود؛
گاهی در خیابان،
گاهی پای چوبه‌ی اعدام.

هوا را نفس می‌کشم
و شهر
انگار
سال‌هاست
چیزی را
در خودش
دفن کرده است.

آدم کم‌کم
به بعضی بوها
عادت می‌کند؛
حتی به بوی تعفن،
حتی به بوی مرگ.

شنوایی

در این شهر
مردم آهسته حرف می‌زنند.

دو به دو،
گوشه‌ای،
کنار دیواری،
حکومت را
زیر لب نفرین می‌کنند.

کلمه‌ها
تا پشت دندان می‌آیند
و همان‌جا
می‌ایستند.

جرأت دارند،
اما صدا
نه.

اینجا
سکوت
فقط نبودنِ حرف نیست؛
صدای ترسی‌ست
که پیش از شنیده شدن
گلوی آدم را می‌گیرد.

و عجیب اینکه
گاهی
یک زمزمه
از هزار فریاد
رساتر است.

لمس

معشوقه‌ام را می‌بوسم.

آرام،
چنان که انگار
تمام جهان
برای چند لحظه
در فاصله‌ی کوتاهِ
میان ما
متوقف شده است.

نه خیابانی مانده،
نه دیواری،
نه هیاهوی شهر.

فقط
گرمای یک بوسه است
و دو انسانی
که برای لحظه‌ای
می‌خواهند
فقط خودشان باشند.

اما حتی این نزدیکیِ ساده
سایه‌ای دارد؛
انگار
چیزی دورادور
مراقبِ دوست داشتنِ ماست.

و من فکر می‌کنم
چه عجیب است
وقتی آدم
برای دوست داشتنِ کسی
هم
احساس کند
باید از چیزی بترسد.

چشایی

غذا را می‌چشم
و پیش از هر مزه‌ای
مزه‌ی عددها
روی زبانم می‌نشیند.

قیمت،
حقوق،
اجاره،
بدهی.

انگار
عددها
دیگر نوشته نمی‌شوند؛
چشیده می‌شوند.

نان
مزه‌ی گرانی می‌دهد،
چای
مزه‌ی حساب کردن،
و هر لقمه
مثل عددی‌ست
که آرام‌آرام
از زندگی کم می‌شود.

اینجا
حتی سفره
زبانِ عددها را می‌فهمد.

و تلخ‌تر از همه
این است که
آینده را
پیش از رسیدنش
مزه می‌کنیم؛
با طعمِ ترس.

بینایی

به شهر نگاه می‌کنم.

چهره‌ها
خسته‌اند،
عصبانی‌اند،
خاموش‌اند.

انگار
هرکس
چیزی را
پشتِ چشم‌هایش
پنهان کرده است.

خیابان‌ها شلوغ‌اند،
اما آدم‌ها
تنها.

پنجره‌ها روشن‌اند،
اما پشتِ بعضی نورها
سکوتی سنگین نشسته است.

چشم‌ها
بیشتر از زبان‌ها
حرف می‌زنند؛
از خستگی،
از ترس،
از عشق،
از فردایی
که هنوز
کسی ندیده است.

و عجیب‌تر اینکه
با تمام این‌ها
هنوز
چشم‌هایی هستند
که به دوردست نگاه می‌کنند.

پنج حس

حالا
پنج حس من
کنار هم نشسته‌اند.

بویایی می‌گوید:
این بوی تعفن
بی‌دلیل نیست.

شنوایی می‌گوید:
این ترس
بی‌دلیل نیست.

لمس می‌گوید:
این فاصله
بی‌دلیل نیست.

چشایی می‌گوید:
این مزه‌ی تلخِ عددها
بی‌دلیل نیست.

بینایی می‌گوید:
این چشم‌های خسته
بی‌دلیل نیستند.

و من
بالاخره
نامِ چیزی را
که تمام این سال‌ها
در شهر پخش بوده
به یاد می‌آورم:

استبداد.

همین است
که در بو
مانده،
در صدا
لرزیده،
روی لب
سایه انداخته،
در نان
مزه کرده،
و در چشم‌ها
خانه کرده است.

پنج حس داشتم
برای فهمیدنِ یک شهر؛

پنج حس
و یک حقیقت:

وقتی استبداد
زیاد طول بکشد،
دیگر فقط
بر آدم‌ها
حکومت نمی‌کند؛

می‌رود
در هوا،
در کلمه،
در بوسه،
در نان،
در نگاه

و آن‌قدر
آرام
همه‌چیز را
عوض می‌کند

که روزی
آدم
می‌فهمد

مدت‌هاست
در شهری زندگی می‌کند
که حتی
پنج حسش هم
از استبداد
در امان نمانده‌اند.