یک چیز در خاورمیانه دارد ترسناکتر از خود حملات میشود: عادی شدن آنها.فقط در چند روز گذشته، اسرائیل در چند نقطه از منطقه دست به حملات و عملیات نظامی زده است؛ از غزه و لبنان گرفته تا کرانه باختری و سوریه.
در غزه، حملات ادامه داشته و غیرنظامیان، از جمله کودکان، در میان قربانیان قرار گرفتهاند. در جنوب لبنان نیز حملات اسرائیل ادامه پیدا کرده است. در کرانه باختری، عملیات نظامی اسرائیل در مناطقی از این سرزمین انجام شده و در سوریه نیز حملات اسرائیل گزارش شده است.
چهار جغرافیا، در چند روز.اما شاید عجیبترین بخش ماجرا خود این حملات نباشد.
واکنش ما به آنهاست.
قبلاً هر حمله اسرائیل به لبنان یا سوریه میتوانست بهتنهایی به یک خبر بزرگ تبدیل شود. بیانیههای رسمی منتشر میشد، دولتها موضع میگرفتند و رسانهها برای چند روز روی آن متمرکز میشدند.
امروز اما خبر حمله میآید، چند ساعت بعد خبر دیگری جای آن را میگیرد و ما به سراغ اتفاق بعدی میرویم.
حمله به غزه.
حمله به لبنان.
عملیات در کرانه باختری.
حمله در سوریه.
و دوباره خبر بعدی.
انگار حمله نظامی دیگر اتفاقی نیست که نیاز به توضیح داشته باشد؛ تبدیل شده به بخشی از وضعیت عادی منطقه.این در حالی است که پشت هر کدام از این خبرها، انسانهایی قرار دارند.آدمهایی که خانهشان را از دست دادهاند، خانوادههایی که عزیزی را از دست دادهاند و کودکانی که قربانی جنگی شدهاند که خودشان هیچ نقشی در شروع آن نداشتهاند.
اما در چرخه سریع اخبار، همه اینها خیلی زود تبدیل به چند خط متن و چند عدد میشوند.شاید مشکل دقیقاً همین باشد.جنگ وقتی طولانی میشود، فقط قربانی نمیگیرد؛ حساسیت هم تولید میکند و بعد همان حساسیت را از بین میبرد.اولین حمله شوکهکننده است.
حمله دهم هنوز خبر مهمی است.اما وقتی حمله صدها بار تکرار شود، دیگر خودِ حمله تبدیل به خبر نمیشود؛ فقط نتیجه آن خبر میشود.چه کسی کشته شد؟کجا هدف قرار گرفت؟چند نفر زخمی شدند؟و بعد، خبر بعدی.
این عادی شدن شاید یکی از خطرناکترین اتفاقاتی باشد که میتواند برای یک جنگ رخ دهد.نه به این دلیل که حملات متوقف شدهاند؛ دقیقاً برعکس.
به این دلیل که حملات ادامه دارند و با این حال، حساسیت نسبت به آنها کمتر میشود.
وقتی حمله به غزه، لبنان، کرانه باختری و سوریه در فاصله چند روز اتفاق میافتد و خبر آن دیگر برای بسیاری حتی عجیب نیست، باید از این وضعیت ترسید.
کشته شدن انسانها نباید به یک عدد در پایین صفحه تبدیل شود. کشته شدن کودکان نباید بخشی عادی از اخبار روزانه باشد و حمله نظامی به کشورهای مختلف نباید آنقدر تکرار شود که دیگر کسی حتی مکث نکند.
این وضعیت عادی نیست و نباید عادی شود.کشتن انسانها، آواره کردن خانوادهها و ادامه حملات علیه غیرنظامیان، فارغ از اینکه در کدام سوی مرز اتفاق میافتد، قابل توجیه نیست.
بدترین اتفاق این نیست که هر روز خبر حمله جدیدی منتشر شود؛ بدترین اتفاق این است که دیگر شنیدن این خبرها برایمان عجیب نباشد