بخاطر تمام «نمی‌تونی»هایی که شنیدم...
بخاطر تمام لحظه‌هایی که خودم هم به خودم شک کردم.
بخاطر قول‌هایی که به خودم و عزیزترین آدم زندگیم دادم و نتونستم بهشون عمل کنم.
بخاطر روزهایی که از نتیجه‌هام خجالت کشیدم.
بخاطر اینکه یه روز، بدون هیچ توضیحی، فقط با نتیجه‌م حرف بزنم.
بخاطر اینکه بعد از هر امتحان، ته دلم آروم باشه.
بخاطر اینکه دیگه حسرتِ «کاش زودتر شروع کرده بودم» رو تکرار نکنم.
بخاطر تمام آدم‌هایی که فکر کردن از قبل معلومه چه کسی موفق میشه.
بخاطر تمام روزهایی که سخت گذشت و تمام روزهایی که هنوز در راهه.
بخاطر نوزده سالگی...
بخاطر اینکه وقتی جلوی آینه می‌ایستم، از خودم فرار نکنم.
و مهم‌تر از همه...
بخاطر خودم.
چون بعضی جواب‌ها را نباید با حرف داد؛
باید با نتیجه داد.
