
فکر میکنم کنم آخرین گزینهای که برای خالی شدن ذهنم اومدم سراغش نوشتن باشه. این روزها انگار تنها کاری که انجام میدم منتظر بودنه. کاش ممکن بود که دستمو بذارم رو صفحه زندگیم و بره رو 2x.
انگار که بچگیم رفتم تو حیاط مدرسه کنار شیر آب؛ دستامو گذاشتم کنار هم، پر آب کردم. منِ نوزده ساله اون سر حیاط منتظره. خوشی هام داره قطره قطره از دستم میچکه پایین؛ منتظر همون یه ذره خوشحالی باقی مونده تو دستامم.
نمیدونم از کجا یهو اومدی وسط زندگیم و من نخ آرزوهامو محکم گره زدم به دستت. خودت هم الان ته درهای نه؟ دارم تمام تلاشمو میکنم که بکشمت بالا اما زورم نمیرسه. شاید تهش بشینم رو زانو هام و بگم تسلیم! و بپذیرم که *غم با من زاده شده* اما الان میخوام منتظر و امیدوار بمونم؛ به شکل احمقانهای منتظر روزای خوب بمونم. منتظر تو بمونم.