تمایل خانواده در ازمنه قدیم به داشتن فرزند ذکور، بدین سبب بوده است که طبق سنت بجا مانده از دوره دهقانی و رمه داری،داشتن فرزند پسر می توانست نیاز خانواده به نیروی کار یا به عبارت دیگر بیگاری را مرتفع نماید و درواقع جایگزین مناسبی برای نیروی فیزیکی از دست رفته پدر بوده است و همین امر سبب استقبال خانواده ها از فرزند پسر میشد. اکبر رادی در نمایشنامه مرگ در پاییز، این حقیقت را به زیبایی بیان میکند. گاو مشتی بیمار و مرده است و اکنون حتی پسرش هم نیست تا بلکه نیرویی برای جایگزینی آن گاو داشته باشد! این مقوله بخودی خود نشان میدهد در پس محبوبیت فرزند ذکور، چه آواری از مصیبت و محرومیت در انتظار او می تواند باشد.