به دلیل تفاوتهای دو جنس در ارزش تولیدمثلی شان، انسان مذکر ذاتا یکبار مصرف ساخته شده است. حقیقیتی که در بطن تفاوت بین تخمک و اسپرم قابل مشاهده است. قدر و ارزش تخمک و کمیابی و در دسترس همیشگی نبودنش بهایش را از اسپرم که همیشه و به وفور در دسترس است بیشتر کرده است. مردان تا آخرین لحظه عمر خود قادر اند روزانه میلیونها اسپرم تولید کنند در حالیکه زنان ماهی یکبار بیشتر تخمک گذاری ندارند، باروری آنها محدود به سن یائسگی ست، جنین را ۹ ماه در رحمشان حمل میکنند و سپس چندسال به نوزاد شیر می دهند. مجموع این موارد ارزش تولیدمثلی زنان را به شدت بالا برده است به گونه ای که از دست دادن یک زن، ضربه سنگین تری را بر قبیله وارد می کند تا کشته و مجروح شدن مردان بیشمار.
به این ترتیب طبیعت اکثر مسئولیت های مرگبار را به مردان محول کرده است. قبیله ای ١٠٠ نفره (۵۰ مرد و ۵۰ زن) را در نظر بگیرید که ۴۵ نفر از مردانشان در دفاع از گروه جان باخته اند. ۵ مرد باقیمانده می توانند ظرف یکسال به اندازه تعداد مردان کشته شده فرزند به قبیله اضافه کنند اما اگر زنان مشغول دفاع می شدند و ۴۵ نفرشان در حین دفاع کشته میشدند، زنان باقیمانده قبیله در طول یکسال فقط ۵ فرزند میتوانستند به جمعیت بیافزایند. برای هر قبیله ی صدمه دیده از جنگ "با همسایه ها، حیوانات و امراض" فقط وجود چند مرد باقیمانده کافی بود تا بقای تمام گروه حفظ شود. هر زن هر سال فقط یک فرزند می توانست به جامعه جنگزده اضافه کند. اهمیت وجودش بیشتر بود. زنان اگر مسئولیت جنگ را داشتند باقیمانده شان از جنگ قادر به بازسازی جمعیت قبیله نبودند.
اجتماعات انسانی هرگز در مضیقه ی تعداد مردان نبوده اند و این مسئله در تک تک اجزای فرهنگ بشری نمود دارد. زنان همیشه در اولویت نجات اند، مرگ و میر زنان بیشتر از مرگ و میر مردان توجه رسانه ها را جلب میکند، پناهگاههای خشونت خانگی، فقط برای زنان ساخته میشود و...
حتی اقبال جهانی به فمنیسم هم ریشه در همین حقیقت دارد وگرنه در طول تاریخ، مشکلات زنان هرگز بیشتر از مشکلات مردان نبوده است.