نوشتن همیشه برای من جذاب بوده! از دوران مدرسه درس انشا همان درسی بود که بی هیچ نگرانی و اضطرابی برایش می‌نوشتم و می‌خواندم. گرچه به یاد ندارم خود زنگ انشاها ساعت جذابی بوده باشه یا معلم اختصاص داده‌شده برای انشاهایمان سواد و تخصصی در این‌کار داشته باشد. غرض این که این علاقه در همان حد ماند، متاسفانه. دهه هشتاد که به خواندن مجله همشهری جوان اهتمام و تعصب داشتم، حسرت می‌خوردم از خواندن صفحه سخن نویسنده‌ها و غافل از این‌که این نوشتن برای من هم مقدور بود؛ فقط تا به حال کسی متوجه نشده بود تا به من یادآوری کند خودت هم می‌توانی در همین جایگاه باشی. فرصت‌ها و زمان از دست رفت به بطالت تا روزی که برای کار تولید محتوا در سایتی گردشگری به زبان انگلیسی مشغول شدم. نوشتن و خواندن برای نوشتنِ در آن سایت باعث شد خودم به فکر پرورش این قابلیت بیفتم. جدی‌تر کار را پیگیری کردم. گاهی قلمی در اینستاگرام می‌زدم. با کلمات رقاصی می‌کردم و هر روز بیشتر لذت می‌بردم از این همنشینی. دوره نویسندگی رفتم و همچنان این تلمذ ادامه دارد. بازخوردهای مثبت گرفتم. کمی نقد آموختم. در محضر کلمات ساکت‌تر شدم تا خودشان راه پیش رویم باز کنند.
تا به حال در اینستاگرام فعال بوده‌ام. اما گاه دلم می‌خواهد چیزهایی بنویسم که جایش آنجا نیست. با ویرگول آشنا شدم و می‌خواهم این محیط را هم امتحان کنم. شاید به اندازه اینستاگرام دیده نشود اما فضای مناسب‌تری دارد برای گفتن و نوشتن!
