درخت از جمله پدیده هایی است که از دیر زمان نزد انسانها گرامی و گویای ژرف ترین خواسته های آنها بوده است؛ از همین روست که درخت همواره در اساطیر، دین ها، هنرها و ادبیات تمدنهای گوناگون مورد احترام بوده است. در ادبیات همه ملت ها درخت همیشه سبز، مظهر زندگی ابدی است و درخت برگ ریز، نمایانگر دنیاست که درحال تجدید حیات و باززایی مداوم است و هرسال از مرگ به زندگی دوباره می رسد.#پیک زمین
ایرانیان نیز از گذشته های بسیار دور همیشه برای درخت اهمیت خاصی قائل بوده اند. در ایران باستان درختان چنار، نخل و سرو ارزش خاصی داشتند. درخت چنار هم به خاطر سایه گستری و سرسبزی و هم از این جهت که هرساله پوست می اندازد و به گمان مردم تازه و جوان می شود، ارزش بسیاری در فرهنگ ایران زمین داشته است. بسیاری از شرق شناسان مجموعه کاخ های تخت جمشید را به مثابه باغ سنگی زیبایی و یا یک بیشه تصور کرده اند. زیرا در نقش برجسته های آنجا هم به وضوح، درختان نخل و سرو دیده می شود و هم اینکه ستون های کاخها تداعی کننده درختان هستند. اهمیت دادن به درخت، پس از پذیرش دین اسلام از سوی ایرانیان نیز ادامه یافته؛ چرا که دین اسلام با گسترش الگوهای شایسته زندگی، همواره مردم را به کارهای نیک پند میدهد که از آن جمله درختکاری است.
