آرامش شب

شب‌ها برایم معنای دیگری پیدا کرده‌اند.

خواب از چشمانم رخت بر بسته است.

ساعت‌های طولانی برای رسیدن به فردای دیگر سپری می‌شوند.

و من با چشمانی باز، ذهنی توخالی و در انتظار آمدن خواب و سنگین شدن پلک‌هایم، در آرامش دراز کشیده‌ام.

دیگر مانند گذشته خبری از تلخی قهوه نیست.

آن را مثل چیزهای دیگر در زندگی‌ام کمرنگ کرده‌ام.

چیزهایی که کم بودن یا اصلاً نبودنشان،

آدم را برای متحول شدن زندگی و پذیرفتن جریان زندگی آماده می‌کند.

دیگر در تنهایی و سکوت شب به دنبال دوستی نمی‌گردم.

به کتاب‌ها گفته‌ام روزها بیایند و صفحاتشان را برای من ورق بزنند.

افکار و خاطرات را به دست بی‌خیالی سپرده‌ام.

گاهی صدای تیک‌تاک ساعت، تنها نشانه‌ی عبور زمان است،

و من با هر تکرارش، بیشتر در آرامشِ درون فرو می‌روم.

در دل این شب‌های بی‌پایان، یاد گرفته‌ام با سکوت هم‌نشین شوم،

مثل دو آشنا که از هم چیزی نمی‌پرسند، فقط می‌فهمند.

احساس می‌کنم نفس کشیدنم نرم‌تر شده،

انگار هوای اطرافم هم آرام‌تر از قبل است.

دیگر از نبودن‌ها نمی‌ترسم،

فقط گوش می‌دهم به جریان آرام لحظه‌ها که بی‌صدا می‌گذرند.

گاه، صدای باد یا ردّ قدمی در دوردست،

برایم از هزار واژه صمیمی‌تر است.

زمان گاهی در این سکوت گم می‌شود،

و من در میان نبود صداها، حضور خود را می‌یابم.

به گذشته فکر می‌کنم، نه با دلتنگی، بلکه با لبخندی خاموش،

چون می‌دانم هر چیز، سهم خودش را در من گذاشته است.

دیگر نیازی به فرار نیست،

نه از خودم، نه از شب، نه از تنهایی.

آرامش را در همین بودن ساده یافته‌ام،

در همین لحظه‌هایی که هیچ چیز خاصی اتفاق نمی‌افتد.

هر شب، اندکی بیشتر به درونم نزدیک می‌شوم،

جایی که صداها خاموش، اما احساس‌ها زنده‌اند.

و در پایان هر شب،

به زندگی آرامِ خویش پناه می‌برم، بی‌انتظار، بی‌اضطراب، بی‌دلیل.

کوثر احمدی‌پور