دستبند.

به فنجانِ روبه رویم خیره میشوم، جسمم اینجا و فکرم در هزار جا و قلبم، قلبم! نفس عمیقی میکشم و سر بلند میکنم، اما پشیمان میشوم، عجیب است، دیدنِ او در اینجا نه، دیدن کسی که با من گویی جن و بسم الله شده بود، تا پشتش به من است نگاهش میکنم، برانداز میکنم، لباس های مشکی اش را، شانه های خمیده‌اش را، قدِ بلندش را که خم شده روی کانتر، شاید جفتمان بدشانسی اورده‌ایم، نه برای اینکه جفتمان همزمان باهم اینجا هستیم نه، بخاطر اتفاقات اخیر که برای جفتمان سرزده پیش آمد، بخاطرِ اتفاقاتی که باعث شد جفتمان سیاه پوش شویم، او برای غم پدرش سوگوار است و من برای قلبم، قلبِ شکسته ام. هنوز خیره هستم، هنوز نگاهش میکنم، نمیدانم چرا نمیتوانم نگاهم را از او بگیرم شاید از تعجب باشد، چون شنیده بودم که خود را قرنطینه کرده ولی وجودش در اینجا تکذیب میکند خانه نشینی اش را. سرش را تکان میدهد، نه اینکه سرش برگردد، سرش می‌افتد پایین، به دست هایش که روی کانتر است خیره میشوم، درست و با جزئیات نمیتوانم ببینم ولی آستین های بالا زده‌ی پیراهن مشکی‌اش را میبینم، اما عجیب است که چرا دستبندِ دور دستش را به وضوح میبینم! یک سری چیزها را نمیبینم برحسبِ اخرین باری که دیدمش حدس میزنم، ان چشمانِ طوفانی اش را، ان نگاهِ خسته اش را، ان موهایش را، موهای مشکی و کوتاهش را، نمیدانم هنوز هم بخاطرِ من....

افکارم با برگشتنش به سمتِ من نیمه تمام میماند، میبینمش، بالاخره بعد از چندین ماه دوری، میبینم، ته ریشِ روی صورتش را، چشمانش را، چشمانش. پلک نمیزند، اگر یکم دقت میکردم میفهمیدم که حتی نفس هم نمیکشد، اهنگ عوض میشود. مردم درحالِ رفت و امد در کافه هستند، چراغ ها خاموش میشوند اما نگاهش را از من برنمیدارد، من هم. کافه با شمع هایی که چیده شده‌اند روی هر میز روشن میماند، روی صورتِ من نور می‌افتد اما روی صورت او نه، نمیبینمش در تاریکی ولی حس میکنم سنگینیِ نگاهش را. نمیدانم چه چیزی در من باعثِ تعجبِ او شده، صورتِ رنگ پریده‌ام؟ چشمانِ گود افتاده‌ام؟ لب های خشکیده‌ام؟ هیچکدامشان مهم نیست، مغزم دستورِ فرار میدهد، بیخیال قهوه‌ی سرد شده میشوم و بلند میشوم، حس کردم یک قدم به سمتم بر میدارد، کیفم را از روی میز برمیدارم، یک قدمش را به عقب برمیگردد و سرجایش میماند، میدانستم، غرور! همیشه بحث غرورش در میان است! نفس عمیقی میکشم و گوشی‌ام را هم برمیدارم، یک قدم را نامطمئن و سست برمیدارم اما وقتی برمیگردم و دوباره چشمم به دستبتدِ دستش می‌افتد، دستبندی که خودم به او داده بودم قدم هایم محکم میشوند، میروم و دیگر پشت سرم را هم نگاه نمیکنم، کاش هیچوقت سرش برنمیگشت.