مطلبی که برای نوشتن انتخاب کردم برای خوانندگانی که هم رشته من هستند آشناییات بسیاری دارد. درس برنامهریزی خطی، درسی است که لذتبخش بودن یا نبودن آن، تابع عوامل درونی و بیرونی زیادی است. به عنوان یک دانشجوی ورودی ۹۸ رشته مهندسی صنایع باید بگویم در مورد بنده، تمام عوامل درونی و بیرونی دست به دست هم دادند تا در زمان و مکان مناسب از این درس نهایت رضایت را داشته باشم. خلاصهی برنامهریزی خطی به این صورت است که شما یک هدف اصلی و واقعی دارید که در رسیدن به این هدف تعدادی از عوامل تاثیرگذار هستند. شما تلاش میکنید تا با نوشتن یک معادله، رابطه بین عوامل موثر و هدف خود را به صورت واضح و روشن بیان کنید تا در ادامه به این نتیجه برسید که چگونه عوامل موثر خود را مدیریت و یا حذف کنید که نتیجه دلخواه شما بدست بیاید. برنامهریزی خطی، چه به صورت دستی و چه با استفاده از ابزار مخصوص خود، به قدری هوشمند هست که برای مدیریت عوامل موثر برای رسیدن هدف شما محدودیت هم در نظر میگیرد. آنچه که در زندگی واقعی اتفاق میافتد هم همین است. شما برای رسیدن به یک هدف نمیتوانید عوامل را بینهایت زیاد یا بینهایت کم کنید.
تا اینجا تلاش کردیم تا کلیت برنامهریزی خطی را توضیح دهیم. اما شاید برایتان سوال شده باشد که «زندگی روزمره» کجای قصه قرار میگیرد؟ چند روز پیش داشتم به این موضوع فکر میکردم که اگر قرار باشد بودجه خود در یک شرکت برای فعالیتهای مختلف صرف کنیم، چه مقدار برای هر فعالیت کنار بگذاریم ، با این هدف که به حداکثر سود ممکن برسیم؟ این همان مسئلهای است که برنامهریزی خطی برای ما حل میکند. به این صورت که شما همه عوامل تاثیرگذار در سود شرکت را به صورت یک معادله خطی از هم کم یا زیاد میکند و نتیجه شما که در واقع حاصل این معادله است را به صورت Max سود خود مینویسید. شما برای هر یک از این عوامل یک سری محدودیت دارید. برای مثال شما بودجه محدودی دارید، و یا اینکه برای مدت محدودی فعالیتهای خود را فعال دارید. تمامی این محدودیتها را به ترتیب به صورت معادله در آورده و مینویسید. نرمافزار مخصوص محاسبه برنامهریزی اجرا شده و به شما نحوه تقسیمبندی بهینه بودجه را نشان میدهد به طور که شما بیشترین سود ممکن را از این تقسیمبندی ببرید.
