#یادداشت_تحلیلی
✍️مهدی امیدی
ترامپ: من رابطه بسیار خوبی با کیم جونگ اونِ کره شمالی دارم؛ وقتی کسی ۱۱۲ موشک هستهای دارد، بهتر است با او کنار بیایی.
ترامپ دقیقاً درست میگوید: وقتی کسی ۱۱۲ موشک هستهای در اختیار دارد، دیگر نمیتوانی برای او تعیین تکلیف کنی؛ باید با او کنار بیایی. تفاوت بزرگ اینجاست که دنیا با کسی که قدرتِ مرگبار ندارد، با احترام برخورد نمیکند، بلکه از او سوءاستفاده میکند.
واقعیت تلخ این است: ایران در میان این جنگل بیقانون، اگر بخواهد در جایگاه خودش بایستد، چارهای جز رسیدن به قدرت هسته ای ندارد. تنها راهی که دنیا را مجبور میکند با ما با احترام و از روی ترسِ بازدارندگی رفتار کند، داشتنِ همین قدرتِ هستهای است.
در این بازی، یا باید بازدارنده بود، یا قربانی.
تاریخ به ما درسهای خونینی داده است که نباید از آنها چشمپوشی کرد. وقتی به لیست کشورهای توسعهیافته یا قدرتهای منطقهای نگاه میکنیم، یک الگوی تکرارشونده میبینیم: کسانی که توانستند در ساختار قدرت جهانی تثبیت شوند، یا از قبل قدرت هستهای داشتند یا با تکیه بر قدرت نظامی، اجازه ندادند کسی برای آنها تصمیم بگیرد.
ببینیم چه شد؟ لیبی با وعدههای بزرگِ کنار گذاشتن برنامهی هستهای در برابر غرب، به سرعت از قدرت نظامی و سیاسی خود تهی شد و در نهایت به یک کشور بیدفاع و فلجشده تبدیل گشت. او با دادنِ کلید قدرت به مذاکرهکنندگان، عملاً راه فرار را برای خود بست.
اما فاجعه اصلی، نه در خارج، بلکه در داخل رخ میدهد. در حالی که جهان به سمت رقابتهای هستهای پیش میرود، برخی از مسئولین و مذاکرهکنندگان بیکفایت در ایران، با ذهنیتی فرسوده و نگاهی منفعل، میخواهند یکی از بزرگترین ابزارهای قدرت در تاریخ بشریت را به عنوان امتیاز در میز مذاکره کنار بگذارند.
آنها نمیدانند که در دنیای سیاست، شما چیزی را که ندارید، معامله نمیکنید؛ شما فقط چیزی را که دارید، از دست میدهید. ما با کسانی روبرو هستیم که میخواهند با چانه زدن بر سرِ امنیت ملی، در عوضِ وعدههای توخالی، قدرتِ بازدارندگیِ یک ملت را قربانی کنند.
تاریخ نشان داده است: قدرت را یا میسازند، یا با مذاکرههای احمقانه، آن را هدیه میدهند.
خونهایی که روی خاک این مملکت ریخت، برای این نبود که امروز عدهای با لبخند و دستپاچگی پشت میز مذاکره بنشینند و داشتههای حیاتی ما را حراج کنند. آنهایی که رفتند، از جانشان گذشتند تا این کشور برای همیشه روی پای خودش بایستد و هر بیسروپایی جرئت نکند برای امنیت و هستیاش شرط و شروط تعیین کند.
دولت آقای پزشکیان انگار در یک دنیای فانتزی سیر میکند. فکر میکنند با دیپلماسیِ التماسی و عقبنشینی، میتوانند دلِ گرگهای دنیای سیاست را به دست بیاورند. وقتی از مذاکره حرف میزنند، دقیقاً از چه چیزی حرف میزنند؟ از اینکه دست خالی بمانیم و بشویم کیسه بوکس قدرتهای جهانی؟ اینها نمیفهمند که در دنیای بیقانون امروز، عقبنشینی یعنی چراغ سبز دادن به دشمن برای لگدمال کردنِ تکتکِ دستاوردهای ملی.
وقتی دارند برنامه هستهای را به عنوان امتیاز روی میز میگذارند، یعنی دارند ما را به جایگاهی میبرند که هیچ ملتی نباید در آن باشد. یعنی پذیرفتنِ نقشِ همان بازنده بیدفاعی که ضربه را میخورد و صدایش در نمیآید. کسی که چنگ و دندانش را میکشد تا دلِ دشمن را به دست بیاورد، فردا که دشمن به خانهاش ریخت، چطور میخواهد از خاک و ناموسش دفاع کند؟
عزت یک ملت، با التماس برای رفع تحریم به دست نمیآید. تاریخ درباره این دوره قضاوت خواهد کرد. کسانی که فکر میکنند با خالی کردنِ دستِ ایران به امنیت میرسند، نه تاریخ را خواندهاند و نه گرگهای اطرافشان را میشناسند. این بازی، بازی مرگ و زندگی است و اینها دارند با آینده یک ملت، قمار میکنند. اگر هستهای را بدهند، فردا باید منتظر باشیم که دیگران برای نفس کشیدنمان هم تعیین تکلیف کنند. این سادهترین و تلخترین واقعیتی است که آقایان نمیخواهند بفهمند.
#ادمین
#مهدی_امیدی
#هسته_ای
#امنیت_ملی
#مذاکرات
#قدرت_بازدارندگی
#محاکمه_روحانی_ظریف_مطالبه_ملی
#عزل_پزشکیان
#نشر_حداکثری
📌#خط_مقدم
🇮🇷@khatemoghadam1
🇮🇷@tahlilgaran_siyasi