در دنیای بیرحم سیاست، یا با چماقی مذاکره میکنید یا با زنجیری که به گردن خودتان است. اما دولت پزشکیان ظاهراً به نوعی «خودشیفتگی سیاسی» دچار شده که گمان میکند با چیدن سفرهی صلح و التماس برای درکِ وضعیتِ اقتصادی، ابرقدرتها از سرِ شفقت، گرهها را باز خواهند کرد! واقعیت تلخ این است که ما با دولتی روبرو هستیم که درگیر «سندرومِ گفتوگوی بیاراده» شده است. آنها فکر کردهاند مذاکره یعنی نشستن پشت میز و گفتنِ «ما مشکل داریم، لطف کنید». این دیگر دیپلماسی نیست؛ این استیصال است! در حالی که در همان لحظه، رقبای جهانی با نمایشِ قدرت، بمبافکنها و ابزارهای فشار خود را به رخ میکشند (دیدار ترامپ و شی ) تا نشان دهند مذاکره، جایِ معاملهی قدرت است، نه جایِ درخواستِ کمک و وام! اشتباه استراتژیک دولت در این است که برخلاف قواعد بازی، دقیقاً در نقطه مقابل عقلانیت ایستاده است. وقتی در مقابل دشمن، از «نداری» و «تنگنا» میگویید، در واقع دارید نقشهی مسیر را برای فشارِ بیشتر به آنها میدهید. شما با این رویکرد، به جای اینکه ابزارِ فشار ایجاد کنید، خود را به ابزارِ فشارِ آنها تبدیل کردهاید. این نقد، فقط نقد یک فرد نیست؛ بلکه نقد یک «فکرِ شکستخورده» در بدنه سیاست خارجی است. کارشناسانی که به جای طراحی راهبردهای بازدارنده، برنامهای برای «توضیحِ ضعفها» طراحی کردهاند. دکتر پزشکیان اگر میخواهد در تاریخ بهعنوان سیاستمداری شناخته شود که مانع فروپاشیِ اعتبارِ ملی شد، باید بفهمد که در سیاست، «گفتوگو» بدون «اهرم فشار»، فقط یک نمایشِ بیثمر و مضحک برای افکار عمومی است. بس است! یا باید با قدرتِ منطقی و اقتصادی سر میز نشست، یا باید پذیرفت که این دولت، تنها در حالِ بازسازیِ تصویرِ شکستِ خود در رسانههای جهانی است.
#ادمین
#مهدی_امیدی
#سرطان_اصلاحات
#محاکمه_روحانی_ظریف_مطالبه_ملی
#عزل_پزشکیان
#نشر_حداکثری
📌#خط_مقدم