مدت ها پیش،در طی یک اشنایی نه چندان خوش‌فرجام،شعری نوشته شد که در وصف اون دختر بود.
تنش در اتش میسوخت و هر انگاه که گیسوانش را
روی شانه هایش میریخت،
به این اتش جان دیگری می‌بخشید.
نفس هایش همچون شعله های اتشی بودند
که از عمق جانش زبانه میکشیدند و لبانش،
لبانش همچون جواهری سرخ‌رنگ در این اتش شکل میگرفت.
همچون اسبی سرکش،
به هر سوی می‌تاخت.
بی‌مقصد،بی‌مبدا،همچون اسبی سرکش.
تو همان اسب سرکشی.
همان اسبی که به عمق راه ها می‌تازد و از هر بندی می‌گریزد.
همچون حوا،
که به دنبال ازادی بهشت تا زمین را جستجو کرد.
اما،
اما تو میدانی که هر اسب سرکشی،
روزی رام میشود؛اگر دستانی مقتدر و بی‌رحم برای مطیع ساختنش،پیدا شود.
دستانی که
همانطور که شیطان،برای تماشای به زانو در امدن حوا،
او را تا قعر جهنم برد،
بی انکه لحظه ای لرزه ای به جانش بیافتد و
حتی یک ضربه از شلاقش را،
به رحم الوده سازد و عزیزکم،
ای دختر نافرمان زیبای من،
تو همان اسب سرکشی که زیر تازیانه های من جان خواهد داد.
اما حتی لحظه ای به تسلیم شدن نیاندیش.
عصیان کن!گیسوانت را بر روی شانه های عریانت بریز
و از اسارت اغوش من،
زبانه بکش.
چرا که با هر تقلای پرشور ات برای رهایی از بند هایی
که دست و پاهایت را قل و زنجیر کرده اند،
مهر سلطه ی من را بر تنت پر رنگ تر میکنی.
پس عصیان کن!
با خود عهد ببند که این اخرین باری است که در جایگاه اسیر من،
به چشمانم نگاه میکنی.
چرا که اسب سرکش من،
پس از انکه دوباره در برابر من شکست خوردی و سرمای جان‌کش زمین،
زانوانت را به بند کشید،
شرم و ناامیدی درون چشمانت و تلاشت برای پنهان کردن این حقیقت از چشمان من،
دیدنی ترین منظره ای است که میتوانم به چشم ببینم.
پس بایست!بایست و هرچه توان در تنت داری،
به زانوانت بریز تا روبروی من،بایستی.
چرا که تقلا های ناامیدانه ات برای ایستادن و رهایی از سلطه من،
پایانی جز شکست شکوه‌مندانه تو در برابر لرزش زانوانت،ندارد.
میخواهم با تمام خشم و اراده ات،
برای رهایی از دستان من بجنگی.
چرا که با هر تقلای بدفرجامت برای رهایی دادن نفس هایت از زیر دستان من،
یک قدم،یک‌نفس و یک نبض،نزدیک تر به لحظه ی تسلیم میشوی پس عصیان کن ای اسب سرکش!
من لب هایت را‌‌تشنه تر از همیشه میخواهم.
چرا که سیراب کردنت هنگامی که در برابر نگاه مقتدرانه من زانو زده ای،
رویای من است.
اه ای اسب سرکش من،
تو نمیدانی چه زیباست شنیدن فریاد هایت که وعده های شیرینی برای انتقام از من میدهند.
پس فریاد بزن!با تمام وجودت زیر شلاق های من فریاد بزن ای اسیر زیبای من!
چرا که اگر یک چیز،زیباتر از بی‌جان شدن و رام شدن صدایت بر اثر فریاد های سرکشانه ات باشد،
سکوتی است مرگ صدایت،و اغاز اطاعت تو از من را اعلام میکند.
و انگاه،در همان لحظه ی باشکوه تسلیم تو،
همانگاه که بی‌جان،بی‌نفس و بی‌اراده،پس از جنگی تمام‌عیار به زانو در امده ای،
دستانم،شعله ی گیسوانت را به بند میکشند و ان را،به خاکستر تبدیل میسازند و،
لبان من بر تن جواهری که در اتش وجودت در حال شکل گیری بود،
با بوسه ای سرد مهر سلطه میزنند.
و حال،حال زمان فاش ساختن رازی در گوش های توست:
"ای اسب سرکش من،این اخرین تازیانه بود.
اکنون،تو به دست من رام شده ای و اکنون،
تو،با تمام زیبایی هایت، از ان من هستی."
