یکی از کارهام که پنج یا چهارسال پیش نوشته شد:
امشب،
شبی که ماهش کامل شده اما
در ان خبری از پیامبران نیست
که
در ازای چند اسکناس،
خورشیدی پنهان شده در پس این تاریکی ِ بی‌رحم،
را به تو بشارت دهند.
شب،شب است.
سیاه،خلوت،مسکوت و درنده.
امشب،
نه دیوار های پوشالی خانه میتوانند تو را از سرمای درنده ان پناه بدهند،
و نه چراغ های افسرده و کم جان شهر میتوانند
تو را از وحشت نهفته در این کوچه های تاریک،در امان دارند.
دیگر هیچ رازی در کار نیست.
تمام استعاره ها،
پیش از انکه پا به خیابان بگذاری،به دار کشیده شده اند.
هیچ نجات دهنده ای در کار نیست
و حقیقتی سرد و بی‌روح،
بر شهر حاکم است.
باز پایانی دیگر در راه است
پایانی بر مردی که هیچگاه زنده نبود.
امشب،
چهره ی او پشت پنجره ی بخار گرفته ی
یک اتوبوس،
شهر را ترک میکند،
همانگاه که تو برای او دست تکان میدهی
تا شاید
بتوانی چهره اش را از پشت ان پنجره ی غبارالود،
ببینی.
و خاطره اش،
پیمانی ابدی با قلب تو میبندد.
و مهم نیست چند قطره اشک برای این خاطره بریزی،
مهم نیست چند شعر درباره ی ان بگویی،
مهم نیست چند بار قلبت از این درد شکسته شود،
او هیچگاه نخواهد دانست انچه ترکش کرده،
قلب تو بوده است!
چرا که تو هیچوقت انجا،
در قلب او نبوده ای.
و تو خوب میدانی که
از دست دادن چیزی که هیچگاه ان نداشته ای،
چه معنایی دارد.
امشب،
به پایان میرسد
و باقی میگذارد،
دو چشم به انتظار قطرات اشک
یک شاخه رز،
زخم هایی از جنس خاطرات
و قلبی مدفون
در تابوتی سیاه.
