با وحشت به مرد بدقیافه ای که به طرف میاد میگم تروخدا من و بزار برم خیال کن من دختر تم
مرد با صدای زمختی که همه اون زن و مردهای همراهش که لب جوی کنار خیابان نشسته اند بشنوند می گوید: من دخترمم میدم به رئیس وو من صم بکم می شوم چیزدیگری نمیگویم وراههای دوروبرم را برای فرار نگاه می کنم. نه فرار ممکن نیست ان هم درحالی که سمت چپم به پارکی که در سراشیبی کنار خیابلن قرارگرفته است ختم می شود که آن هم تا نگاه می کنم انگار چندتا موجود در نگاهم شکل می گیرند واز طرف پارک به سمتم می آیند.
صدای مرد درگوشم تکرارمی شود من دختر خودمم به رئیس میدم. نه باید کاری بکنم من اگر در دست این اشرار قراربگیرم که هدفشان جیزی جز تجاوز نیست چی؟؟ از تصور این که لباس هایم را دربیاورند جلوی ان همه آدم و...
مردهای که لباس بلوچی به تن دارند و هی در ذهنم تکرار می شود که از سیستان هستند
وزنهایشان که بالباس های تیره و روبنده لبه جدول های کنار خیابان نشسته ند..
نه... نه..
جیغ می زنم و درحالیکه از وحشت عرق کرده ام از خواب بیدار می شوم