چه شد؟ در آن لحظه چه اتفاقی افتاد که کودک درون شاد آن روزهایم امروز غمگین و سرکوب شده است؟
همه آن شب هایی که آرزوهایمان را به ستارگان سپردیم تا آنها برآورده شوند ، شبی کسی آرزوی عجیبی را به ستاره سپرد و از فردای آن روز عمو زنجیر باف جوری زنجیر ما را گره زد که دگر باز نشد ، باقدرتی آن را پشت کوه انداخت که هر چه کردیم به آن نرسیدیم و دیگر هربار که به استقبال پدر رفتیم آن را بدون نخود و کشمش ملاقات کردیم. آخرین بار که چشم گذاشتیم تا همبازی های خود را پیدا کنیم با وجود اینکه دور دنیا را گشتیم ، یکدیگر را پیدا نکردیم و آن دیوار قدیمی و کاهگلی بی آنکه دست کودکی بر آن بخورد و سوک سوک کند خراب و ویران شد.
باد آمد و به خاطر نبودنت مرا از این شهر و دیار برای همیشه برد.
و من باز هم به پارک رفتم اما اینبار نه من سن کمی داشتم و نه تو بودی!
اینبار که به پارک رفتم و روی چمن ها دراز کشیدم کشیدم بزرگ شده بودم اما زمانی که چشمانم را برای مرور خاطرات بستم نه خاطره ای در ذهنم به تصویر کشیده شد و نه اثری از تو بود.
خاطرات دوران کودکی ام روزی که تو را به خاک سپردند از یاد رفت ؛ گویی کودک پر ذوق آن روزهایم ذره ذره خاک هایی بودند که بر روی تو میریختند!
امروز به دیدار کسی آمده ام که جان در گروی محبت فرزندانش گذاشت و برای کسی اشک خواهم ریخت که باعث و بانی به وجود آمدن این نسل بود.
میتوانم آنجا را به یاد داشته باشم:
مکانی است که فلسفه بزرگی دارد. هرگاه که دل یک نفر به لطف اعضای آنجا شاد میشود بر اعتبارش میافزاید. در اوج شلوغی ها ، جایی با مساحتی نسبتا بزرگ در گوشه و کنار خیابان های تهران ، درست در آخر یک کوچه قدیمی و باریک خانه ای حیاط دار وجود دارد.
قلب های مهربان یک خانواده همگی دست به دست هم داده اند تا شادی وجودشان را بین دیگران تقسیم کنند. هر لبخندی که بر روی لب یک نفر پدیدار میشود به معنی پاکی و کار خیر این انسان های بزرگ است.
من جایی را در ذهن خود خواهم داشت که در آنجا بزرگ شدم و شاهد کارهای پربرکتی از سمت خانواده ام بودم.
آن روز های شادی ما ، دلخوشی و راحت زندگی کردن دیگران بود و حالا قرار است این نسل توسط ما ادامه پیدا کند.