حرف ها و راز‌هایی که تو قلب آدم میمونه یه وقت‌هایی انقدر روی قلبت سنگینی میکنه که دست و پاهات رو زنجیر میکنه، انقدر این زنجیر نامرئی سنگینه که موقع انجام هرکاری سنگینیشون اجازه ادامه دادن نمیده. به میزان بزرگی اون راز درد روی قلب هم بیشتر میشه.
تا اینجای کار فقط گفتن بود که میتونست نجاتم بده، هربار به طریقی و روشی آدم امنی رو پیدا میکردم تا بتونم با گفتن از اون چیزی که روی دلم سنگینی میکنه کمی آروم تر بشم.
داستان از جایی شروع شد که رازی بزرگ و عمیق به زندگیم وارد شد، مرحله‌ای جدید از زندگی که تمام روزهای پر رمز و رازش بایستی مخفی میموندن، برای اولین بار بود که رازی عظیم رو با خودم حمل میکردم، اونقدر بزرگ که سر ریزش از چشمانم جاری میشد، بعد کم کم اون هم برام دردسر ساز شد، محکوم به بردباری دربرابر عظمت اتفاقاتی که پیرامونم رخ میداد، نه زبان آشنایی و نه درد مشترکی، نه گوش شنوایی و نه همدمی، قل و زنجیری که هر روز توان چشم باز کردنم را گرفته بود، دستام از کار کردن و پاهام از راه رفتن می‌ایستاد. نشانه های زیادی داشت، همه رو می‌دیدم اما نمیتونستم باور کنم همه اینها فقط از نگفتن و قورت دادن بغض در گلو هست. شاید برای همین بود که بعد از حدود ۴ماه به یار دیرینم نوشتن سر زدم تا شاید درمانی باشه بر درد تنهایی، تنهایی نه از نبودن کسی در کنارت که از شنیده نشدن که از درک نشدن.
