تنبلی

حدود ساعت ۲ بامداد بود،از ساعت ۱۰ همینطور داشتم تو جای خودم غلت میزدم، نصفه باقی مونده از فیلم رو دیدم، به وسط های کتاب صوتی جنایت و مکافات که رسیدم ذهنم انقدر پرش داشت که یک قشمت رو بارها از اول پلی کردم ولی داستان رو متوجه نشدم و قطعش کردم، گهگاهی پیام سلام، چطوری و از اینجور چیز ها رو جواب میدادم و با دوتا استیکر مکالمه رو ختم میکردم، دلم میخواست ساعت ها بشینم و با کسی صحبت کنم، از افکاری که تو سرم میچرخه بگم، اما حتی حوصله حرف زدن رو هم نداشتم. خلاصه نمیدونم آهنگ چندم بود که خوابم برد و کمی بعدش هم هندزفری از گوشم در اومده بود.

برنامه هر شبم شده، و صبح تا وقتی نور آفتاب تا وسط خونه پهن میشه حال بیدار شدن ندارم، حتی آلارم ساعت هم میدونه که نباید زیاد به خودش زحمت بده و تا وقتی کلافه نشم و خودم نخوام بیدار نمیشم.

باید یه تغییری به این اوضاع بدم من که اینطوری نبودم، فقط میخواستم واسه یه ساعت هم که شده بیکار باشم تا به کارایی که دوست دارم برسم اما حالا تا بی نهایت وقت دارم اما انگیزه و حال اون روزام رو ندارم. خواستم یه تغییری به خودم بدم، صبح زود بیدار شدم به سقف خیره و به دنبال انگیزه ای که از جا بلندم کنه، از اول هفته انقدری وقت اضافه داشتم که به کارهای عقب موندم رسیده ام، کمی دور و برم رو جمع کردم،صبحانه خوردم، موزیک پلی کردم، رقصیدم، با پارتنرم حرف زدم و همچنان هنوز ساعت به ۱۲ هم نرسیده بود.

همینطور که روی تخت دراز کشیده بودم و کتابم کنار دستم بود و اون هم خسته شده بود اینقدر که یک صفحه باز مونده بود و خونده نشده بود، به این فکر میکردم آدما اگه کاری و برنامه ای نداشته باشن که بخشی از روز درگیرش باشن چقدر فرسوده میشن، افسار روح و ذهن از دستشون درمیره و دلیلی برای وجود داشتن و ادامه دادن ندارن