قریب به یک سال است که کرونا مهمان خانه هایمان شده است،البته مهمان که چه عرض کنم خدمتتان دنیای مارا تصاحب کرده است.
این ویروس وروجک ماهیت دنیایمان را که هیچ مدام ماهیت خود را نیز تغییر میدهد و دست های ما را از پشت میبندد.انگاری که مدام قصد دارد بگوید:«آهای مردم،دنیا همیشه یکجور نیست...»
بر چرخ فلک مناز که کمر شکن است
بر رنگ لباس مناز که آخر کفن است
مغرور مشو که زندگی چند روز است
در زیرِ زمین شاه و گدا یک رقم است
در آن اوایل که این مهمان ناخوانده در همه جا آمده بود آن را نادیده میگرفتم مدام چشم هایم رو برویش میبستم و تظاهر میکردم که دنیای من تغییر نکرده.باورش برایم سخت بود که این ویروس سمج بخواهد دنیای مرا به درون جعبه ای که همیشه به همراه داشتم انتقال بدهد،اما او این کار را کرد...
اصلا و ابدا نمیتوانستم در خانه بنشینم،بالا میرفتی پایین میامدی فاطمه خانه نبود.حتی عضو جدیدی را نیز به صورتش دعوت نکرده بود و هنوز در حال نادیده گرفتن کرونا بود.
کم کم به این باور رسیدم که باید در خانه بمانم و در مواقع اضطراری چیز سفید رنگی را به صورت و بیرون بزنم.رفته رفته موبایلم را در روتین روزانه ام جا دادم و یک سری کارهای جدید به آن لیست اضافه کردم.
فهمیدم که با این جعبه چشم دار میتوانم کار های زیادی انجام دهم و خودم را به این موضوع عادت دادم.
به صورت روزانه پادکست های روانشناسی گوش میدهم و از صمیم قلبم از آن ها لذت میبرم.مجموعه پادکست های جافکری از مورد علاقه های من است(:
امیر علی عزیز به همراه مهمانان عزیزشان که فرد مورد علاقه من(اصطلاحا) دایی جان هستند، در مورد این دنیا و قواعد آن اطلاعات و تجربیات مفیدی را در اختیار بنده حقیر میگذارند.

در این میان کرونا به من یادآوری کرد که تنبلی بسه دختر،زندگیت خیلی عقب افتاده دوباره شروع کن!
و همینطور بود که من به فکر تقویت زبان انگلیسی ام افتادم و فیلم و سریال های زیادی را دارم بدین سبب تماشا میکنم.از سریال های مورد علاقه ام میتوانم به Friends(محبوب همه دلها(= ) و black mirror اشاره کنم.


اما پادکست های من به مجموعه جافکری یا دیگر تولیدات روانشناسی محدود نمیشود بلکه با کمک کرونا و گوشی قشنگم من هر روز زمانی را به مدیتیشن و روح خودم اختصاص میدهم،روزهای زیباتری را خلق میکنم و لذت میبرم.

و اما از همه مهم تر من به کتاب خوانی روی آورده ام و روز های خودم را با مطالعه میگذرانم،ابیات زیبایی را از شاعران مختلف نیز میخوانم و اکثر این مطالعات با گوشی عزیزم انجام میگیرد.

صحبتم را با شعری از بانو اندیشه فولادوند که تکه ای از آهنگ قرنطینه که اثر رضا یزدانی عزیز نیز هست به پایان میرسانم:
این میان من کتاب میخوانم
همچنان فیلم خوب میبینم
یاد چشمان مشکی ات هستم
توی هر لحظه قرنطینه ام...
