وقتی باران میبارد، ناخودآگاه به سالهای دبیرستان پرت میشوم؛ به یاد بهترین دوستم الهه
در دوران جوانی ، چندان پرشور نبودم، همیشه سعی میکردم عاقل باشم. کاش کمی هنجارشکنی میکردم، کمی حقطلبی…
وقت برای بزرگ شدن زیاد بود.
تنها شیطنت من در آن روزها، پرسهزدن زیر باران و پیاده برگشتن از مدرسه بود، در بارانی شدید.
چه لذتی داشت!
خندههایمان رها و بلند، موهای خیسمان چسبیده به سر، بیخیال زشتی و زیبایی. در جویهای پرآب میپریدیم، دستها را به آسمان باز میکردیم که مبادا باران قطع شود و خوشیمان ناتمام بماند.
و از همه زیباتر، غرش رعد و برق بود؛ همچون فرو ریختن دیواری محکم، ترسناک و در عین حال دلربا. در آیپدهایمان قمیشی میخواند و ما بیخبر از معنای عشق، بلند بلند همراهش میخواندیم و کیف میکردیم:
"تو که بارونو ندیدی، گل ابرا رو نچیدی...
گله از خیسیِ جادههای غربت میکنی..."
چه بیپروا بودیم…
چه نترس بودیم…
و حالا؟
امروز ناامید و خستهتر از همیشه، به درختهای جلوی پنجره خانه خیره میشوم و با خود میگویم:
واقعاً از این همه سال خسته نشدی؟
هر پاییز برگهایت میخشکند و میریزند، و تو دوباره سبز میکنی… دوباره… و دوباره… تا کجا؟ آخرش که چه؟
برای من هم باران، دیگر تنها صدایی روی سقف است؛ نه بویش، نه لمسش، هیچ چیزش دیگرش دل مرا نمیبرد.
آدمی که پیر میشود، ترسو میشود.
ترسو… چون عاقل میشود، حسابگر و محتاط. دیگر نمیتواند از سادگیهای دنیا لذت ببرد، چون پیش از هرچیز خطراتش را میسنجد: نکند…
اگر چه ته دلم تلخ تر از تلخ شده باشد ، اما ورود به فصل جدید نمیتواند تلخ باشد .به فال نیک بگیریم ، آخرین دقایق تابستان را با لبخند بگوییم :
این نیز بگذرد ...
