
گاهی دلم فقط میخواهد بنویسد تا بار از سر خود به زمین بگذارد .
سالها بود که دوست داشتم فقط برای دلم بنویسم ، مثل همیشه در پناه کتابخانه دفترم را پنهان میکردم تا کسی نبیند یا نخواند. (ترس از قضاوت شدن)
اما مدتی است که دوست دارم نوشته هایم را با دیگران به اشتراک بگذارم ، از آن ها بدانم. از مردم جامعه در جای جای وطنم از دغدغه هایشان بدانم. از روزمرگی ها ، از خنده ها ، از طرز فکرشان و....
و همینطور از خودم بگویم ، از آنچه که در جامعه لمس میکنم، یا کتابی که خوانده ام یا فیلمی که دیده ام .
نمیدانم شاید این عدد سن ، یا شاید دوری ، یا نیاز به گفتگو من را به این سمت هول داد .
دوست داشتم دوستان بیشتری در اینجا پیدا کنم ، اینجا آدم هایش متفاوت از دنیای اینستاگرام است ، کمی عمیق تر ، کمی نزدیک تر و کمی راحتر و همسوتر
دریایی از حرف نگفته ام. میتوانم روزی دو تا دو تا پست بگذارم اما ترجیح میدهم کمی آرام و پخته تر پیش بروم .
راحت بگویم نمیدانم چرا کمی دلخور هستم که کسی نوشته هایم را نمیخواند، یا نظری در مورد آن ها ندارد 😅 نمیدانم واقعا انتظارم چه بوده که الان اینجوری دلسرد شده ام .
فکر میکردم همه برایم دست میزنن و میگویند اوووه تو کجا بودی تا حالا 😁🫢

واقعا خنده دار است . 😇😂😂
ولی اشکالی ندارد نمیخواهم این هم، کنار تمام آن چند انگیزه خشک شده فراموش شده که ته دلم موند و خاکستر شد از بسوزونمش وبرای همیشه حسرتش رو بخوردم .
کمی پروتر از همیشه میمانم و مینویسم و میخوانم .
شاید روزی این نوشته ها برای کسی حتی یک نفر هم که شده مفید بود
همین برایم کافیست .