یه سلام مجدد تقدیم میکنم به اون دختر و پسرا یا حتی زنا و مردایی که از زندگی نا امید شدن!
من قرار نیس اینجا برم بالای منبر و سخنرانی کنم و از این حرفا بلکه میخوام نقد و دیدگاهمو نسبت به این دنیا بگم!
یه بار اجیم فیلم پنج قدم فاصله روبرام گذاشت...
اومم حسی که من از اون فیلم گرفتم اونقدر نایاب بود که انگار رسیده بودم به لبه مرگ زندگیم!
همش با خودم میگفتم چرا قدر زندگیمو نمیدونم؟ چرا قدر خواهر و برادرمو نمیدونم؟ چرا قدر کنار هم بودن پدر و مادرمو نمیدونم؟ چرا قدر آزاد بودنم توی دنیا رو نمیدونم؟ چرا قدر غذاهایی رو که میخورم نمیدونم و ...
چرا قدر بدون دغدغه زندگی مردنم رو نمیدونم!؟
خلاصه که خیلی گریه کردم حتی برای بار دومی که کتابشو خوندم. اونقدری گریه کردم که اجیم همه کتابها رو برداشت و گفت تو جنبه نداری کتاب بخونی!
در حالی که باید میگفت تو جنبه نداری با حقایق زندگیت رو برو بشی!
من عاشق بچه ها هستم چون شیرینن و بامزه و بی شیله پیله...
منم وقتی میرم بیرون خیلی توی فکرم ولی به طور ناخود آگاه چشمام جذب چیزای جدید میوفته چه چهره های جدید چه لباسای جدید و چه وسایلای جدید یا حتی شکستگی های جدید زمین!
ولی باجمله انگار از یه سنی به بعد محتاج احساسات قدیمی میشیم موافقم!
چرا که من در برابر دخترای همسنم بچگی نکردم ولی ارزو دارم که برگردم و همون بچگی های یک درصدی که کردم رو دوباره تجربه کنم!
توی اون دوره زمونه از هر ده نفری که میبینم هشت نفرشون افسرده ان و یک نفر افسرده با نقاب خنده و یک نفر غمگین با نگاه خنده!
پس نتیجه میگیریم نود و پنج درصد افسرده ان و پنج درصد نرمال...
من خودم به شخصه از اون دسته ادمایی هستم که سعی میکنن آدما رو خوشحال نگه دارن ولی جز نود و پنج درصدم...
با اینحال هنوزم امید دارم و وا نمیدم جلوی دنیا و سعی میکنم از چیزای عادی و کوچیکم لذت ببرم شماهم همینکارو کنید!