قسمت چهاردهم

پس از شهادت پیامبر
قسمت چهاردهم
بیعت با ابوبکر
بیعت گرفتن با وحشیگری
👇به این سه گزارش دقت کنید👇👇به این سه گزارش دقت کنید👇
گزارش1⃣
و روى أبو مخنف لوط بن يحيى الأزدي عن محمد بن سائب الكلبي و أبي صالح و رواه أيضا عن رجاله عن زائدة بن قدامة قال كان جماعة من الأعراب قد دخلوا المدينة ليمتاروا منها فشغل الناس عنهم بموت رسول الله ص فشهدوا البيعة و حضروا الأمر فأنفذ إليهم عمر و استدعاهم و قال لهم خذوا بالحظ و المعونة على بيعة خليفة رسول الله ص و اخرجوا إلى الناس و احشروهم ليبايعوا فمن امتنع فاضربوا رأسه و جبينه قال فو الله لقد رأيت الأعراب قد تحزموا و اتشحوا بالأزر الصنعانية و أخذوا بأيديهم الخشب و خرجوا حتى خبطوا الناس خبطا و جاءوا بهم مكرهين إلى البيعة)1

🔸جماعتی از اعراب به مدینه آمدند:
که غذای سالشان را بخرند. رفتند و دیدند مغازه ها بسته هستند.
دیدند مردم مغازهها را بستهاند، آمدند تا ببینند چه خبر است، دیدند در حال بیعت گرفتن هستند، و حاضر شدند، عمر به سراغ اینها آمد و این ها را دعوت کرد به آنها گفت من همه ی مایحتاج یک سال شما را می دهم، شما بروید و برای خلیفه رسول خدا بیعت بگیرید، بین مردم بروید و این ها را بِکشید و بیاورید تا بیایند و بیعت کنند، اگر کسی نخواست بر سر و صورت او بزنید و او را بِکِشانید و بیاورید.

در ادامه می گوید: بخدا من این اعراب بادیه نشین را با لباس صنعانی دیدم.
چماق به دست بودند، مردم را با زور کشیدند و به زور بیعت می گرفتد.
گزارش2⃣
و اذاً قائل آخر یقول: قد بویع أبوبکر فلم ألبث وإذاً أنا بأبی بکر قد أقبل و معه عمر و أبو عبیدة و جماعة من أصحاب السقیفة وهم محتجزون بالأزر الصنعانیّة لایمرّون بأحد إلّا خبطوه و قدّموه فمدّوا یده فمسحوها على ید أبی بکر یبایعه شاء ذلک أو أبى)2
🔸 از براء بن عازب یکى از اصحاب رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم نقل شده:
پس از سقیفه ، أبوبکر و عمر و ابو عبیده جراح و گروهی چماق به دست را دیدم که ژست حمله و تهاجم بخود گرفته و به هر کس مىرسیدند وى را کتک مىزدند و به زور دست او را گرفته، بعنوان بیعت، چه بخواهد و چه نخواهد، بر روى دست ابوبکر مىکشیدند.».

گزارش3⃣
فَقَالَ عُمَرُ لَا وَاللَّهِ لَا يُخَالِفُنَا أَحَدٌ إِلَّا قَتَلْنَاهُ)3
🔸عمر گفت :
به خدا قسم هر کس با ما مخالفت کند ، او را می کشیم !

📚 منابع:
1: الجمل شيخ المفيدج1ص59
2: شرح نهج البلاغ ابن أبی الحدیدج1ص 219
3: فتح الباري شرح صحيح البخاريج7ص31