یکی از عادتهایی که از بچگی دارم و خیلی هم دوستش دارم، اینه که موقع حرکت ماشین، شیشه رو پایین بکشم، دستامو از ماشین بیرون کنم و بیرون رو تماشا کنم.
تو مسیر شهر به روستایی که دوران بچگیم رو اونجا گذروندم، یه کوه خیلی بزرگ هست. یه کوه که از ده دوازدهسالگی باهاش حرف میزنم!
آره، عجیب به نظر میرسه، اما واقعاً همیشه باور داشتم که اون کوه منو میبینه و شاهد اتفاقات زندگیمه.
با خودم فکر کردم هربار که از این جاده رد میشم، از اتفاقات زندگیم براش بگم.
یادمه یه روز توی ماشین نشسته بودم و داشتم سرزنشهای مامان و بابام رو راجع به کنکور میشنیدم. حالم بدجوری خراب بود. به کوه نگاه کردم، بهش لبخند زدم و زیر لب گفتم:
«ولی دوتامون میدونیم که این نیز بگذره، مگه نه؟»
مدتی نگذشت که دوباره از همون جاده رد میشدیم. این بار داشتم با مامان و بابام راجع به اینکه کی بریم دانشگاه ثبتنام کنم حرف میزدم و خیلی خوشحال بودم.
یه مدت بعد، دیگه بابایی نبود که پشت فرمون بشینه.
با چهرهای اندوهگین و ناامید از زندگی به کوه نگاه کردم و بهش گفتم:
«امروز احتمالاً بدترین روز عمرمه، جناب کوه! چون بابامو از دست دادم :) ولی دووم میارم.»
تا یه سال، هروقت از اون جاده رد میشدیم، چیز جدیدی برای گفتن نداشتم.
انگار زندگی منم متوقف شده بود.
در اندوه و سوگ.
بعد یه مدتی حالم بهتر شد.
و حالا هر اتفاقی که میفته، میدونم که میگذره.
گاهی به این فکر میکنم که اون کوه چقدر از زندگی منو دیده، بیاینکه خودش حتی یه ذره تغییر کرده باشه.
اون همونجاست. همون کوه بزرگ، توی همون جاده.
اما من هربار که از کنارش رد میشم، یه آدم متفاوتام. با تجربههایی که پشت سر گذاشتم، با جای زخمهایی که توی قلبم مونده، یا شکوفههایی که تازه توش سبز شدن.
به خودم قول دادم که یه روزی حتماً فتحش کنم!
گاهی فکر میکنم زندگی چقدر عجیبه. چقدر زود میگذره و چقدر اتفاق توی همین مدت کوتاه میافته.
یه روز از ته دل خوشحالیم، یه روز فکر میکنیم دیگه هیچوقت قرار نیست حالمون خوب بشه. یه روز برای اتفاقی ذوق میکنیم که چند وقت بعد حتی یادمون نمیاد چرا اینقدر برامون مهم بوده. یه روز هم با اتفاقی روبهرو میشیم که فکر میکنیم هیچوقت نمیتونیم ازش عبور کنیم.
و بعد، یه روز دیگه میرسه:)
اون کوه همونجاست، اما زندگی من تا دفعهی بعدی که از کنارش رد میشم، احتمالاً کلی ماجرای تازه برام داره.

و من هنوز کلی حرف دارم که براش تعریف کنم.