هر پنجشنبه که میرم سرخاک پدرم گلرخ هم میاد سر خاک مادرش. قبر بابای من و قبر مامان اون کنار همه.
نمیتونه حرف بزنه،ساده‌س خیلی ساده! مردم بهش میگن دیوونس و بهش بی اعتنایی میکنن.
بهش گفتم که اسم من زهرا نیست اما بازهم بهم میگه زهرا! منم بهش خرده نمیگیرم اجازه میدم تا زهرا صدام کنه.
هربار همدیگه رو میبینیم میخواد توجه من رو جلب کنه انگار توی این دنیای پر از انسان های بی‌تفاوت با خودش فک میکنه شاید کسی به من هم کوچک ترین اهمیتی داد؛بهم شکلات میده،آب تعارف میکنه.
عاشق قلب پاک و ساده و بی‌آلایشش شدم.
یبار با اشاره ازم پرسید که: این قبر کیه؟
منم گفتم: گلرخ این قبر بابامه.
گفت:بابام؟
گفتم: آره قبر بابام!
هفته بعد با یه دبه پر از آب اومد پیشم و با مهربونی بهم گفت:
آآآآببب... بر...ااااا...ی شسسس...تتتتن قببب...ررررِ با...باااام!
دیروز فیلم سینمایی"a good person" محصول سال 2023 رو تماشا کردم.
داستان درباره دختری به اسم آلیسون بود که زندگی خیلی خوبی داشت،نامزدی که عاشقش بود،شغلی که دوس داشت،خانواده گرم و صمیمی و... تا اینکه به علت تصادف رانندگی که ناشی از بی احتیاطی آلیسون بود دو نفر فوت میکنن و از اونجا به بعد زندگی آلیسون تغییر میکنه.
این باعث شد با خودم فک کنم که آیا تا حالا اشتباهی توی زندگیم انجام دادم که نتونم بابتش خودمو ببخشم؟
آیا این به معنای بد بودن منه؟
هویت منو چه چیزی مشخص میکنه؟
آیا یه اشتباه هرچقدر هم بزرگ باشه میتونه خوب یا بد بودن آدمارو تعیین کنه؟
اگه اون اشتباه خیلی کوچیک بوده باشه اما به افتضاحی بزرگ و اتفاقی تلخ منجر شده باشه چی؟!
آیا اصلا از انجام اون اشتباه پشیمونم؟
بعدش چی میشه؟
فک نمیکنم در چنین شرایطی بتونم با همون هویت قبلی به زندگی ادامه بدم؛برای بخشش نیاز به پوست اندازی دارم.
باید همه چیز رو از اول آغاز کنم.
باید شاکله روحم رو تغییر بدم تا فراموش کنم!
میتونم خودمو ببخشم؟
فعلا "نه!"
پدربزرگم داشت با مامانم صحبت میکرد،بهش گفت میشه گوشی رو بدی غزل تا باهاش حرف بزنم؟
_سلام دختر قشنگ بابا دلم برات تنگ شده.
توی چشماش پر از اشک میشه!
منو تازه دیروز دیده بود.
چقدر خوشبختم که برای یک نفر،نبودنم حتی برای یک روز هم طولانیه:)
