چند وقت پیش رفته بودم وسایلم رو از خوابگاه بیارم. توی مترو نشسته بودم و حسابی خسته بودم.
یه دختر کوچولوی خیلی ناز اون طرف نشسته بود و هی به من نگاه می‌کرد. منم یه بار بهش با مهربونی لبخند زدم.
همین.
فقط یه لبخند ساده.
ولی انگار همون لبخند کافی بود که توجهش به من جلب بشه🥲😄 از اون به بعد هر بار نگاهش می‌کردم، بهش لبخند می‌زدم و اونم هی نگام می‌کرد.
یه دفعه اومد کنارم نشست و کیفش رو باز کرد و شروع کرد به بازی کردن با اسباب‌بازی‌هاش. مامانش هم خوابش برده بود؛ معلوم بود خیلی خسته‌ست. مترو هم تقریباً خلوت بود و فقط یکی دو نفر دیگه اونجا بودن.
دخترک اومده بود کنار من، معلوم بود که دوست داره اسباب‌بازی‌هاشو بهم نشون بده و یه جورایی روش نمی‌شه.
منم بهش نگاه کردم و گفتم:
«وای، چه اسباب‌بازی‌های قشنگی داری! خوش به حالت خیلی خوش شانسی؛دوست داری بهم نشونشون بدی؟»
انگار منتظر همین جمله بود.
با ذوق گفت:
«آره!»
بعد شروع کرد یکی‌یکی همه‌شونو آوردن و نشون دادن.
برای هر کدومشون یه اسم گذاشته بود. با بعضی‌هاشون یه جور خاصی رفتار می‌کرد، انگار واقعاً دوستاش بودن.
من با اینکه خیلی خسته بودم، دلم نمی‌اومد ذوقش رو خراب کنم. یه کم باهاش بازی کردم، حرف زدم و به چیزایی که می‌گفت گوش دادم.
انگار کم‌کم منو گذاشت توی دایره آدم‌هایی که بهشون اعتماد داره.
بعد از یه مدت پرسید:
«اسمت چیه؟»
اسمم رو گفتم.
اونم اسمش رو گفت.
بهش گفتم:
«اسم تو یکی از قشنگ‌ترین اسم‌هاییه که توی دنیا شنیدم.»
لبخند زد و گفت:
«ممنونم. اسم تو هم همین‌طوره.»
یه دفعه گفت:
«غزل،امروز دو نفر بهم لبخند زدن.»
بعد با یه ذوق خاصی ادامه داد:
«نمی‌دونم چرا امروز همه این‌قدر منو دوست دارن! تو دومین نفری هستی که امروز بهم لبخند زده.»
واقعاً جا خوردم.
دو نفر
فقط دو نفر بهش لبخند زده بودن:))
و همین دو تا لبخند باعث شده بود یه بچه هفت، هشت ساله فکر کنه کل دنیا دوستش داره:))))
راستش این برام خیلی قشنگ بود.
خیلی...
با خودم فک کردم،ما بزرگ‌ترها گاهی برای اینکه باور کنیم دوست‌داشتنی هستیم، هزار تا دلیل لازم داریم.یکی باید چند بار بهمون بگه دوستمون داره.باید مورد تایید قرار بگیریم و بهترین هارو به دست بیاریم تا یه کوچولو حس ارزشمندی بکنیم،توی بهترین خونه زندگی کنیم،به بالاترین قله ها برسیم تا احساس دوست‌داشتنی بودن بگیریم بعد باز هم شک می‌کنیم.
ولی این بچه؟
دو نفر بهش لبخند زده بودن و برای خودش نتیجه گرفته بود:«پس همه منو دوست دارن.»
کاش ما هم بعضی وقت‌ها همین‌قدر ساده بودیم.
بهش گفتم:
«می‌دونی چرا بهت لبخند زدم؟ چون تو خیلی دختر مهربون و خوشگلی هستی. تازه خیلی هم نازی، می‌دونستی؟»
خیلی خوشحال شد.
گفت:
«آره، فکر کنم امروز خیلی خوشگل شدم. به خاطر همین همه بهم لبخند میزنن.»
تا آخر مسیر، هی نگام می‌کرد و دوست داشت توجه منو جلب کنه. از زندگیش برام گفت؛ از اینکه خواهر و برادر نداره، از دخترخاله کوچولوش، از چیزهای کوچیکی که برای خودش خیلی مهم بودن.
یه جایی با خودم فکر کردم چقدر عجیبه که آدم گاهی بدون اینکه قصد خاصی داشته باشه، وارد دنیای یه نفر دیگه می‌شه.
من اون روز فقط یه لبخند زده بودم.فقط چند دقیقه با یه بچه حرف زده بودم.فقط اسباب‌بازی‌هاشو نگاه کردم.اما برای اون، انگار اتفاق مهمی افتاده بود.
انگار یه آدم جدید پیدا کرده بود که می‌تونست اسباب‌بازی‌هاشو بهش نشون بده و از زندگیش بگه تازه همش به مامانش می‌گفت ببین مامان دوست جدید پیدا کردم🥹🤍
وقتی به مقصد رسیدم، دیگه وقت خداحافظی بود.
با هم دست دادیم و بهش گفتم:
«از آشنایی باهات خوشحال شدم، دوست کوچولوی مهربون من.»
و از مترو پیاده شدم.
شاید دنیا واقعاً با همین چیزهای کوچیک قشنگ‌تر می‌شه.
